Przegląd nowości

Genderowy i narodowy dyskurs w biografii Salomei Kruszelnickiej

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 29, styczeń 2013 12:19

Jak pisała sama Helena Modrzejewska: „chociaż życie, jakie prowadzimy, wystawia nas na wiele pokus, zanadto sprzyja naszej próżności i odciąga nas niekiedy za daleko od naszych rodzinnych obowiązków, to jednak […] sprzyja wyzwalaniu w nas poczucia niezależności, a tym samym także i odpowiedzialności”, po czym stawała w obronie kondycji moralnej aktorek: „Co do morale, mogę tylko tyle stwierdzić, że w teatrze jest tak samo dużo godnych szacunku kobiet, jak i na jakiejkolwiek innej drodze życia”.

Kobietom występującym na scenie nie było więc łatwo. Kruszelnicka do tego była Rusinką z Galicji, co dodatkowo utrudniało jej zadanie. Chcąc zrozumieć specyfikę obyczajowości galicyjskiej, a zwłaszcza jej ukraińskiego (ruskiego) wydania, trzeba sobie uświadomić, że kultura ukraińska należała, i zdaniem niektórych do dziś należy, do tak zwanych kultur „zagrożonych”, i jako taka wykształciła w sobie mit „berehynii”, czyli „strażniczki”.

Można go scharakteryzować następująco: ponieważ ukraińska kultura i ukraiński język są zagrożone, to kobieta-Ukrainka ma być „strażniczką” wartości narodowych. „Berehynia” według Sołomiji Pawłyczko to „kobieta śpiewająca ludowe piosenki, haftująca koszule, ucząca tego samego swoją córkę i wnuczkę”.

• « poprz.
• nast. »