Przegląd nowości

„Straszny dwór” Moniuszki w Teatrze Wielkim w Poznaniu.

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 16, lipiec 2021 19:42

My mamy inne problemy niż szlachta początku XVIII wieku, kiedy nominalnie rozgrywa się akcja opery i inne niż XIX-wieczna publiczność polska w kraju zniewolonym przez obce zabory. Na tym właśnie polega moim zdaniem siła tzw. uwspółcześniania, a w istocie nowego odczytania dawnych arcydzieł. Znalezienie pomysłu w materii dzieła, a nie poza nią pod byle jakim pretekstem. Co niestety często się zdarza u nieudolnych a aroganckich reżyserów. Ilaria Lanzino jest ich przeciwieństwem. Nie tylko ma talent, ale też mądrość polegającą w dużej mierze (nie tylko) na pokorze wobec dzieła, które wzięła na warsztat.

Wirtuozeria tego przedstawienia zniewala. Zaczyna się tradycyjnie: obóz husarzy (takich oczywiście staropolskich) po przypuszczalnie kolejnej przegranej bitwie. Pancerze, skrzydła. Wszystko rozgrywa się na proscenium. Czyżby był to koncert w kostiumach? Potem widzimy pozostałości dworku Stefana i Zbigniewa jako kompletne ruiny gołych murów. Przybywa Cześnikowa i straszy „strasznym dworem”.

Wszystko jak dotąd jest mniej więcej jak zawsze. Ale drugi akt zrywa zasłonę, czyli fizycznie odsłania głębię sceny prostym zabiegiem uniesienia wewnętrznej kurtyny. Przenosimy się do dworu Miecznika. I przenosimy się w czasie. Jesteśmy tutaj, teraz, w Polsce, w Europie. Hanna, Jadwiga i dziewczyny z chóru (Spod igiełek kwiaty rosną) modnie ubrane. Damazego przebierają w suknię kobiecą, bo najwyraźniej lubi się przebierać, a one to akceptują. Uroczy menuetowy duecik z zalotami Damazego do Hanny (Moniuszko tak to napisał) to żart, bo przecież widzimy, że Damazy jest gejem i Hanna też to doskonale wie. 

• « poprz.
• nast. »