Przegląd nowości

Moje spotkania z Maître Igorem Markevitchem

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 25, kwiecień 2020 07:17

Wtedy prawie nikt w Polsce nawet o tym nie wiedział, a kto wiedział, ten milczał. Moje telefony do osób ewentualnie kompetentnych wprawiały rozmówców w zakłopotanie i przerażenie. Jak się później okazało sprawa była tajna i polityczna. Rękopisy dzieł Mozarta i Beethovena będące rzeczywiście w posiadaniu Biblioteki Jagiellońskiej od czasów II wojny światowej, zostały ujawnione dopiero wiele lat później i dzięki Stowarzyszeniu im Ludwiga van Beethovena i pani Elżbiety Pendereckiej można je było zobaczyć na własne oczy na specjalnej wystawie w Krakowie. Po raz ostatni widziałam się z Markevitchem w następnym roku, zaprosił mnie na swój koncert do Lipska. Na szczęście podróż do ówczesnej NRD nie wymagała wizy, a Opera Śląska udzieliła mi urlopu, udało mi się więc znów zobaczyć Mistrza podczas pracy z orkiestrą i na koncercie. Grała orkiestra Gewandhausu.

Pamiętam, jak podczas próby ten znakomity zespół muzyków reagował niezwykle precyzyjnie na każdy, nawet drobny gest dyrygenta, wspaniale wykonując repertuar złożony z dzieł Schuberta, De Falli i Czajkowskiego. Szczególnie utkwiła mi w pamięci różnorodność stylu tych dzieł: od śpiewności Schuberta, poprzez ludowy temperament i taneczność suity „Trójkątny kapelusz” De Falli, po głęboki dramatyzm w IV Symfonii Czajkowskiego. W Lipsku nadarzyła się też okazja do wspólnej kolacji, serdecznej rozmowy i snucia planów ponownego spotkania, niestety nigdy nie zrealizowanych. Pozostała wymiana serdecznej korespondencji, zawsze życzliwe zainteresowanie moim życiem i rozwojem artystycznym. Wyrazem wielkoduszności Markevitcha było przysłanie na mój adres w roku 1981, kiedy w Polsce panował stan wojenny, a jedzenie było sprzedawane na kartki, wielkiej paczki żywnościowej. Ostatni list od Niego zawierał gratulacje z okazji zaangażowania mnie do Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie w roku 1982. Napisał wówczas, że jest szczęśliwy że sprawiłam radość, jak sam siebie określał „A TON VIEUX MAITRE”. Igor Markevitch zmarł w roku 1983 na serce w Saint-Cézaire po powrocie z wyczerpującego tournée do Japonii i Związku Radzieckiego w wieku 70 lat. Pochowany został na cmentarzu w pobliskim Antibes.

Zachowało się nagranie z jednego z jego ostatnich koncertów w Tokio, gdzie wykonywał VI Symfonię „Patetyczną Czajkowskiego.

                                                                                            Agnieszka Kreiner

https://www.youtube.com/watch?v=3yOrW7uAQBI

• « poprz.
• nast. »