Przegląd nowości

Moje spotkania z Maître Igorem Markevitchem

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 25, kwiecień 2020 07:17

Maître uważał, że każdy gest dyrygenta powinien być wcześniej przemyślany, niedozwolone było przesadne okazywanie emocji, niekontrolowana mimika, czy kabotyńskie „popisywanie się” przed muzykami i publicznością. Ciało musiało być spokojne, bez żadnych zbędnych ruchów – przysiadów, kołysania itp. Spacerowanie po podium podczas dyrygowania – wykluczone. Słynne na kursie i zabawne zarazem było obrysowywanie stóp adepta kredową linią, której nie wolno było przekraczać.

Te pozornie suche i sformalizowane zasady stanowiły bazę do przekazywania orkiestrze ogromnej ilości szczegółów dzieła i niuansów muzycznych. Samo pokazanie frazowania za pomocą lewej ręki, przy uwzględnieniu ruchów smyczka, oddechu, odzwierciedlanie w geście akcentów i artykulacji legato i staccato, płynność ruchu w skomplikowanych rytmach, długa, wielotaktowa fraza - to była ta „wyższa szkoła jazdy”, która ukazywała zupełnie inne horyzonty w dyrygowaniu. Sam Mistrz, stosując ów rodzaj techniki był niezrównanym interpretatorem z jednej strony muzyki XX wieku, jak Strawiński, czy Szostakowicz, z drugiej zaś wielkiej rosyjskiej romantyki - nieprzerysowanej emocjonalnie, pełnej subtelnego frazowania, precyzji i przejrzystości.

• « poprz.
• nast. »