Przegląd nowości

Dyktatura reżyserów

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 10, maj 2012 14:34

Zawsze wysoko ceniłem i cenię dobry nowoczesny teatr muzyczny, ale pod jednym warunkiem, że wszystko co dzieje się na scenie jest logicznie uporządkowane, zgodne z duchem muzyki, a reżyser nie działa po omacku. Wie dokąd zmierza i co chce pokazać, będąc zarazem konsekwentnym w swoich działaniach. Niestety, często tego właśnie najtrudniej się doszukać w takich inscenizacjach, gdzie reżyser szasta się od pomysłu do pomysłu, żadnego z nich nie kończąc. Na dodatek często zupełnie nie słyszy muzyki, a jego wyobraźnia i praca zaczyna się i kończy na przeniesieniu akcji w nasze czasy, z czego nic nie wynika!

Niemodna tradycja

Niemal zupełnie już odstąpiono od prezentowania oper w ich oryginalnym kształcie i przynależnej im tradycji, która zresztą w ostatnich latach nie jest trendy. „Zrywamy z tradycją” – to najczęściej powtarzany slogan. Zmienia się nie tylko kostium i epokę, ale również samą wymowę dzieła często w polemicznej sprzeczności z oryginałem. Najczęściej żaden detal architektoniczny, rekwizyt czy kostium nie określają ani czasu ani miejsca akcji.

Na scenie ma panować ponadczasowy uniwersalizm, bo tylko wtedy współczesny widz zrozumie o co chodzi (sic!). Szczególnie modne w ostatnich latach stały się tak zwane bezosobowe inscenizacje, w których z powodzeniem można by rozegrać kilka innych tytułów. Te zabiegi przy oceanie dobrej woli widza można jeszcze jakoś przeżyć! Znacznie trudniej zaakceptować sytuację, gdy reżyser zabiera się za zamianę psychologii i dramaturgii występujących postaci, w myśl zasady, że wie lepiej niż kompozytor co ten chciał w swoim dziele pokazać.

• « poprz.
• nast. »