Przegląd nowości

Pianiści świata na dwusetne urodziny kompozytora

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 09, kwiecień 2010 02:00

Murray Perahia - sukces połowiczny

Trzecim pianistą grającym Chopinowi na dwusetne urodziny był Murray Perahia - renomowany, głośny artysta, który wiele czasu, od lat, poświęca naszemu kompozytorowi. Moim zdaniem jest to miłość, jeśli jego gra w ogóle może wyrażać tak duże uczucie - jednostronna. Ilekroć gra tu Chopina, gra go nerwowo, często z błędami. Może w końcu jakoś akceptujemy tę jego sztukę interpretacji i samego wykonania, ale na pewno nie jest to gra do podobania, do smakowania. Jak artysta tej miary może grać etiudy bez poczucia porządku, jakiejś stabilności (np. Etiuda c-moll op. 25 nr 5).  Jak może grać mazurki niczym walce ? Np. tak "bezproblemowo", w nastroju nawet nie walca, a walczyka, zagrał Mazurka As-dur op. 59 nr 2. Podobnie było w Mazurku fis-moll op. 59 nr 3. Wiele szczegółów "uciekało" mu w Mazurku cis-moll op. 50 nr 3, ale szczęśliwie nie brakowało nastrojowości.

Bardzo dobrze zapowiadał się i przebiegał Nokturn cis-moll op. 27 nr 1, ale dobre wrażenie zepsuł wyraźny błąd, już prawie u celu drogi... Ładnie zaczął Scherzo E-dur, ale nie wygrywanie wszystkich figur, nie trafianie w dźwięki, granie dość niepewne, nie wystawiło mu najlepszego świadectwa. Z innej zaś, interpretacyjnej strony, było to prawdziwe scherzo, ogniste, nawet diaboliczne. Na bis zagrany Nokturn F-dur op. 15 nr 1 wreszcie zadowolił w całości ! Bezwarunkowo. Ładne i ciekawe były w nim kontrasty, świetna też kulminacja. Tak się zastanawiałem czy nie peszy go warszawska publiczność ? Może jakoś przerasta Perahię magia miejsca, że tak odbieram te jego tu koncerty... Ale nie, znam jego chopinowskie nagrania płytowe, w których wiele tych nie zawsze oczekiwanej, chopinowskiej specyfiki gry i ujęcia, potwierdza się w dużej rozciągłości. Jakże często zwraca uwagę ledwie pewną - może i niekiedy wyższych lotów ale jednak - poprawnością gry. Nie ma w niej wiele do podziwiania...