Przegląd nowości

Pianiści świata na dwusetne urodziny kompozytora

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 09, kwiecień 2010 02:00

Do tego pianista umie "bawić" się tą muzyką. Uśmiecha się, przekręca głowę, jakby rozmawiał z graną właśnie frazą, przekomarzał się z nią czy przekonywał do jakiegoś wykonawczego pomysłu sam instrument. Cały czas, widzimy i słyszymy, że to co robi sprawia mu ogromną przyjemność, a znaczy to dla nas bardzo wiele bowiem daje komfort słuchania, daje wręcz pewność, że nic "złego" się nie stanie, i nie staje się. Blechacz świetnie kontroluje bowiem cały proces wykonania, zna wszystkie problemy wykonawcze, ma je dopracowane do najdrobniejszego detalu i przygotowane na każdą okoliczność (np. współpracy z dyrygentem czy z orkiestrą).

Interpretacja zaś - wydaje się - tak jest precyzyjnie wyreżyserowana przez pianistę, że równie dobrze mógłby zagrać Koncert obudzony w środku nocy. Jak zawsze zwracało uwagę panowanie nad klawiaturą, fortepian nigdy nie miał, nie ma i dziś przed nim żadnych tajemnic. Finał, podobnie jak i pierwsze, największe ogniwo, wywierał wrażenie. Pianista konsekwentnie bowiem potrafił zachować ten sam gatunek energii i temperamentu, wzbogacony tylko akcentami ludowymi - ciekawie zresztą a nie nachalnie. Bardzo starali się dorównać pianiście w tym jego radosnym, młodzieńczym pędzie, muzycy Orkiestry FN, z Antonim Witem na czele, ładnie wypadł i zagrał z całością waltorniowy sygnał (minęły już czasy podejmowanych w naszych filharmoniach zakładów czy uda się go zagrać precyzyjnie). A potem była wielka, zasłużona owacja i dwa pięknie wykonane mazurki. Ciekawie wykreował wpierw Mazurka a-moll op. 17 nr 4 a potem Mazurka As-dur op. 50 nr 3. Poruszająco...