Przegląd nowości

Opery z filmów

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 14, kwiecień 2022 21:58

Pomimo w przeważającej mierze konwersacyjnego charakteru, pojawiają się także ustępy nawiązujące do tradycyjnych numerów, choć zgodnie z zasadami nadrealizmu wypełnione są one zazwyczaj treścią kontrastującą z klasyczną formą (tytuły niezgodne z przedmiotami na obrazach René Magritte’a, w Widmach wolności tegoż Buñuela widokówki ze słynnymi paryskimi budowlami w oczach bohaterów uchodzące za wizerunki pornograficznej natury). A więc aria Lucii, pani domu, o przygotowanym ragout, wspomnianego Francisca o łyżeczkach do herbaty, nienadających się do podanej kawy, tercet Lucii, Silvii i Leticii o otchłani ziejącej pod sedesem, wreszcie nekrofiliczny duet narzeczonych: Eduarda i Beatriz, naprędce konsumujących w beznadziejnej sytuacji niemające szans na spełnienie małżeństwo, a następnie popełniających samobójstwo.

Orkiestrę Symfoniczną Radia Austriackiego i Chór im. Bacha w Salzburgu poprowadził sam kompozytor, a więc była to wizja autorska. Kto nie cierpi na klaustrofobię, temu dzieło Thomasa Adèsa dostarczy niemałej satysfakcji estetycznej. Rozpowszechnionym we współczesnej operze jest rozpad postaci na kilka, ucieleśniających różne aspekty ich osobowości. Marnie, tytułowa bohaterka opery Nico Muhlyego (prapremiera 18 listopada 2017 w londyńskiej English National Opera), posiada czwórkę swoich sobowtórek, Symbolizują one jej różne skłonności, obiektywizujące się jako odrębne osoby. Widzom na świecie tytuł ten kojarzy się przede wszystkim z głośnym filmem Alfreda Hitchcocka (w inscenizacji Michaela Mayera przypominają o nim od czasu do czasu wyświetlane w tle czarno-białe fotogramy – nieruchome kadry z twarzą Tippi Hedren, ekranową Marnie), ale dla publiczności anglojęzycznej w równej mierze punktem odniesienia jest literacki pierwowzór – powieść Winstona Grahama. Do obydwu sięgnęło libretto Nicholasa Wrighta. Fabuła wywiedziona została z powierzchownie przyswojonej psychoanalizy. Zresztą jedna ze scen rozgrywa się na kozetce u praktykującego tę dyscyplinę, kiedy bohaterka odtwarza przeżycia z dzieciństwa i wyniesione stamtąd urazy, które zadecydować miały o jej przyszłych losach, a więc okradaniu kolejnych pracodawców i wynikających z tego zmianach tożsamości, przy czym nieodmiennie imiona i nazwiska rozpoczynają się od tych samych inicjałów na litery „M” i „H”. W ten sposób Marnie uciekać ma od wmówionego jej przez matkę przyczynienia się do śmierci małego brata. Czy autor opery o złodziejce, by uwiarygodnić jej skłonności, przywłaszczył sobie przy pisaniu muzyki zapożyczenia z twórczości innych kompozytorów?

• « poprz.
• nast. »