Przegląd nowości

Opery z filmów

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 14, kwiecień 2022 21:58

Akcja przybiera formę retrospekcji, kiedy bohaterka, po powrocie do męża Freda, rozpamiętuje dopiero co zakończony romans. Opera w przeważającej mierze posiada konwersacyjny charakter, z którego toku wyodrębniają się dłuższe liryczne ustępy solowe o rozlewnej kantylenie melodycznej. Dotyczy to przede wszystkim partii Laury. Malowniczego tła, związanego z głównym miejscem akcji, dostarczają natomiast charakterystyczne postacie Myrtle Bagot, właścicielki bufetu, oraz Alberta Godby, konduktora, dodatkowo skontrastowane brzmieniowo (kontralt i tenor buffo). Z kolei bohaterowie wątku miłosnego zostali nietypowo obsadzeni przez głosy średnie (mezzosopran i baryton), podobnie jak i Fred. Być może z uwagi, że wszyscy oni są w średnim wieku. Kompozytor posługuje się przystępnym językiem muzycznym, pozostającym w obrębie tonalności. Uwagę zwraca barwna instrumentacja oraz odwołanie się do efektów dźwiękonaśladowczych, ilustrujących odgłos przejeżdżających pociągów, w tym pęd ekspresu.

Prapremiera miała miejsce 1 maja 2009 roku w Houston. Reżyser John Caird wprost nawiązał do filmu, a zatem całość utrzymana była w monochromatycznej, czarno-białej tonacji. Z kolei Anioł zagłady Luisa Buñuela dał początek dziełu pod tym samym tytułem Thomasa Adèsa, angielskiego kompozytora, autora znanej operowej adaptacji szekspirowskiej Burzy. Prapremierę Anioła zagłady (the Exterminaiting Angel 28 lipca 2016 roku na Festiwalu w Salzburgu wyreżyserował Tom Cairns. Do stołu w domu państwa Lucii i Edmunda Nobile (nazwisko znaczące, rozumiane jako szlachetni) zasiada wytworne towarzystwo (motyw ten powróci też w Dyskretnym uroku burżuazji, innym filmie Buñuela, gdzie ta uświęcona dla Francuzów ceremonia wciąż jest zakłócana i udaremniana), lecz uroczysta kolacja przeradza się w klaustrofobiczny koszmar, kiedy jej uczestnicy ogarnięci zostają przez niezrozumiałą niemoc, uniemożliwiającą im opuszczenie pomieszczenia, w którym przebywają. Stanowi to metaforę stanu wyczerpania w jakim znalazło się społeczeństwo burżuazyjne, oparte na konsumpcjonizmie. W filmie zapętlenie czasu dokonuje się jakby poprzez błąd montażowy podwójnego, mechanicznego sklejenia tych samych ujęć, przedstawiających służbę opuszczającą dom. W operze natomiast powtarza się powitanie przybywających gości, od czego wszystko się zaczyna. Kiedy doprowadzeni do skrajnego wyczerpania fizycznego (umiera między innymi jeden z gości) zjadają pojawiające się trzy białe owce, pod ich postacią dokonują poniekąd aktu świętokradczej eucharystii, jeśli przyjmiemy, że symbolizują one Jezusa, a zarazem oznacza to ostateczną degradację, do jakiej doszli, stając na progu pokusy kanibalizmu.

• « poprz.
• nast. »