Przegląd nowości

Opery z filmów

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 14, kwiecień 2022 21:58

Jak akcja Opowieści Hoffmanna Offenbacha toczy się z mającym miejsce w tle przedstawieniem Don Giovanniego Mozarta, tak w operze Adèsa Leticia Maynar, jedna z uczestniczek feralnego przyjęcia, jest śpiewaczką, świętującą mające miejsce tego wieczora spektakl Łucji z Lammermooru Donizettiego. Obok niej pojawia się jeszcze dwoje artystów: pianistka Blanca oraz jej mąż, dyrygent Alberto Roc. Jednocześnie da się uchwycić pewne związki sytuacyjne z Czarną maską Krzysztofa Pendereckiego, w której do stołu w domu burmistrza dolnośląskiego Bolkowa, pod koniec wojny trzydziestoletniej zasiadają przedstawiciele różnych denominacji, a przez salon przechodzi Anioł Śmierci, prawdopodobnie realnie istniejący w osobie zbiegłego czarnoskórego niewolnika, który przed laty zgwałcił panią domu, wskutek czego odżywają traumatyczne wspomnienia, a postacie popadają w obłęd lub popełniają samobójstwa, a wszystko to ujęte zostaje w apokaliptyczne śpiewy liturgiczne i taniec śmierci.

Sądzę jednak, że są to zbieżności przypadkowe, albowiem jest mało prawdopodobnym, aby Buñuel w ogóle słyszał o sztuce Gerharda Hauptmanna, według której polski kompozytor sam ułożył libretto, a tym bardziej się nią inspirował. Być może natomiast opera znana jest Thomasowi Adèsowi? Jego język muzyczny, miedzy innymi w przywoływanej Burzy, jawił mi się jako dość eklektyczny i zachowawczy. Częściowo jest tak i w Aniele zagłady, kiedy w przebiegu muzycznym przeglądają się zapożyczenia i odniesienia a to do Richarda Straussa, a to Benjamina Brittena (w kluczowych scenach popadnięcia w otępienie i uwolnienia z niego). Potem jednak niespokojne ostinato (współtworzone przez baterię werbli, ustawioną w kulisach w charakterze bandy), barwna orkiestracja oraz oryginalne rozwiązania brzmieniowe, między innymi za sprawą wprowadzenia nietypowych instrumentów akustycznych (połówek, czyli dziecięcych skrzypiec), a także elektronicznych (fal Martenota, ulubionych i spopularyzowanych w kompozycjach Oliviera Messiaena, których nieziemskie tony unoszą się nad pejzażem dźwiękowym całości). Poza tym interesująco pomyślane zostały partie wokalne, dające artystom wiele okazji do zademonstrowania swoich głosowych możliwości oraz artystycznych umiejętności, odznaczając się niekiedy znaczną urodą melodyczną, a nawet śpiewnością. Zwłaszcza tessytury partii kobiecych utrzymane są w skrajnych rejestrach: w najwyższych Silvii oraz Leticii, wspomnianej śpiewaczki, szalejącej niebotycznie na pograniczu oktaw trzy- i czterokreślnej (gdyby opera powstała wcześniej, to w Polsce wymarzoną wykonawczynią byłaby Olga Szwajgier), a z kolei Leonory (Alice Coote) w niskiej. Jedna z ról męskich – Francisca, brata Silvii – przeznaczona jest na głos kontratenorowy.

• « poprz.
• nast. »