Przegląd nowości

Semenem Hułak-Artemowśky, kozak na włoskich scenach operowych

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 24, marzec 2022 07:00

I właśnie staraniom o wyjazd do kraju poświęcona jest fabuła, choć z libretta można by wynosić, iż bohaterowie przebywają w tureckiej niewoli, co wynikało prawdopodobnie z konieczności zadośćuczynienia względom natury cenzuralnej. Historię tę przedstawiono na przykładzie dwóch par: charakterystycznej, złożonej z niemłodych już małżonków Karasiów – swarliwej Odarki i nie stroniącego od okowity Iwana – którym przeciwstawieni zostali sentymentalni kochankowie – wychowanica tych pierwszych, sierota Oksana, i naddnieprzański emisariusz Andrij. Z pierwszymi wiążą się pierwiastki komiczne, z drugimi melodramatyczne.

Marzenia postaci spełniają się ostatecznie za sprawą sułtana, odwiedzającego incognito swych poddanych, i udzielającego potem zgody na powrót Kozaków do ojczyzny. „Małorosyjskość” z podtytułu, czyli ukraińskość śpiewogry Hułaka polega na sięgnięciu do wzorców miejscowej tradycji muzycznej. 

Typowe dla dumek melancholijne zabarwienie linii melodycznej za sprawą następstwa niewielkich interwałów oraz modulacji z tonacji durowych do mollowych daje znać o sobie zwłaszcza w partiach kobiecych: otwierającej operę arii Oksany „Misjacu jasnyj – Jasny księżycu” oraz jej ustępie „Anheł noczi nad zemłeju – Nocny anioł ponad ziemią”, stanowiącym wprowadzenie do sceny spotkania z Andrijem w II akcie, a także arii Odarki „Oj, kazała meni maty – Oj, mówiła mi matka” w III akcie. Innym przykładem wykorzystania narodowych źródeł jest suita tańców, tworzących baletowe divertissement na zakończenie pierwszej odsłony II aktu. Składa się ono z orkiestrowych opracowań „czarnomorskiego”, hopaka i kozaczoka, poddanym daleko idącym przetworzeniom, wskutek czego zatraciły swój pierwotnie żywiołowy charakter. W pozostałych ogniwach przeważa uniwersalny styl muzyczny, typowy dla gatunku i epoki.

• « poprz.
• nast. »