Przegląd nowości

Portugalsko-polskie granie

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 26, październik 2021 21:27

Swego rodzaju dopełnieniem cyklu koncertowego było złożone z wolnej części i ronda o trzy lata późniejsze Adagio i Allegro op. 24 Franciszka Mireckiego. Dostarczają one pianiście okazji do wykazania się zarówno umiejętnością nastrojowej gry, jak i techniczną biegłością, choć w tym przypadku opanowanie solowej partii wymaga jeszcze dopracowania. „Łkający motyw” skrzypiec, od którego kompozycja zyskała nazwę Tragicznej, powraca w przetworzonej postaci w triu Menueta i w finale, zapewniając tematyczną spójność IV Symfonii c-moll D. 417 Franza Schuberta.

Szczególną wrażliwością odznaczało się wykonanie Andante z dwukrotnie prawie zamierającym przebiegiem, a także z ustępami z dominacją drzewa, stanowiącego najmocniejszą sekcję lizbońskiej orkiestry, złożoną z wybitnych artystów muzyków, swą grą dostarczających słuchaczom dużej satysfakcji estetycznej.

Żałować jednak należy, że poza zagraną na bis Melodią na smyczki op. 5 dziewiętnastoletniego wówczas Luisa de Freitasa Branco, mało reprezentatywną dla muzyki portugalskiej, nie sięgnięto po utwór o większym ciężarze gatunkowym chociażby tego autora, aczkolwiek w przywołanej miniaturze mógł zaprezentować się z najlepszej strony tym razem kwintet smyczkowy, zwłaszcza pod koniec urzekający dźwiękiem nasyconym i głęboko osadzonym w instrumentach. Było to portugalsko-polskie granie w dosłownym tego słowa znaczeniu nie tylko pod względem repertuarowym, albowiem z powodów pandemicznych nie wszyscy muzycy mogli dojechać (niezaszczepieni) i częściowo musieli ich zastąpić polscy koledzy, a konkretnie trzy koleżanki.

                                                                    Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »