Przegląd nowości

Portugalsko-polskie granie

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 26, październik 2021 21:27

Takie jednak były czasy. Skądinąd, toutes proportions gardées, dużo wcześniej „il caro Sassone” czyli Haendel, podczas rzymskiego pobytu przyswoił sobie zasady włoskich kantat i oratoriów. Z kolei włoskie opery pisał w Londynie, a potem czynili tak Gluck, Mozart czy chorwacki kompozytor narodowy Ivan Zajc w początkowym okresie twórczości. W grze orkiestry przeszkadzała mi jej nadmierna dynamika jak na ten utwór zakrojony stosunkowo na skromną skalę. O prawdziwie belcantowym zacięciu można natomiast mówić w odniesieniu do Koncertu klarnetowego B-dur tego autora.

Quasi wokalna jest sama artykulacja, a figuracje solowego instrumentu wykazują podobieństwa z techniką koloraturową. Nuno Silva dołożył wszelkich starań, by wydobyć całą urodę tej kompozycji. Operował szeroką paletą środków wyrazu, obejmującą wielość odcieni dynamicznych, kontrastowanie przebiegu poprzez dobór zróżnicowanych efektów agogicznych, wreszcie staranne kształtowanie samej frazy w ustępach bardziej lirycznej natury. Z tego niewątpliwie arcydzieła gatunku zachowało się, niestety, wyłącznie Allegro.

Podejmowane są, co prawda, próby uzupełnienia brakujących ogniw w oparciu o inne utwory tego kompozytora (Lento z Bitwy pod Możajskiem oraz Polonez Witaj, królu). I to ze strony cudzoziemców, ostatnio Sebastiana Gottschicka. Są to jednak protezy, tak że na razie wolę słuchać tego utworu w zdekompletowanej postaci, w oczekiwaniu na cud odnalezienia w jakimś archiwum kopii partytury lub co najmniej głosów, w oparciu o które można by ją zrekonstruować. W niebogatej literaturze na ten instrument, dzieło Kurpińskiego śmiało może stanąć w jednym rzędzie z kompozycjami Mozarta, Webera, Magnusa Lindgrena czy Marcela Chyrzyńskiego.

• « poprz.
• nast. »