Przegląd nowości

Atma w Trzęsaczu

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 30, sierpień 2015 17:07

W 2015 roku przypadła więc kolej na Karola Szymanowskiego, który sam sobie postawił za cel wprowadzenie polskiej muzyki, trochę już zaskorupiałej i anachronicznej, do światowej ligi nowoczesności, a nawet awangardy. Szymanowskiemu się udało i za życia i po śmierci, bo właśnie teraz kompozytor przeżywa swoją drugą młodość. Jest grany w największych centrach muzycznego świata i do tego dochodzi Trzęsacz, gdzie stoi mały kościółek pw. Miłosierdzia Bożego, którego przestrzeń nadaje się do wykonań utworów kameralnych. Coś jak willa Atma w Zakopanem. Festiwal jednak zainaugurowało wykonanie dużej formy, do czego bardziej odpowiednia była katedra w Szczecinie, zwłaszcza, że w programie znalazło się genialne Stabat Mater. Koncert w Katedrze zawierał też inne pozycje muzyczne, ale sztandarowe dzieło Szymanowskiego zostało wsparte moimi grafikami z cyklu pod tym samym tytułem, które ustawiono w bocznej nawie świątyni. Wernisaż wystawy poprzedzał Mszę Świętą w intencji Festiwalu, który sakralność zawiera w swej nazwie.

Mszę „festiwalową” ozdabiał Chór Akademicki im. Jana Szyrockiego kierowany przez Szymona Wyrzykowskiego, który w niedzielę zachwycił ładnym brzmieniem i zestrojeniem w Motecie Brucknera, zaśpiewał też popularne Ave Verum Mozarta, a na zakończenie zaskoczył fragmentem chóralnym owego Stabat Mater Karola Szymanowskiego, w okrojonej, a właściwie okaleczonej, bo bez solistów, wersji. Z wypowiedzi dyrygenta wynikało, że chciał tylko spróbować w przestrzeni katedry jak zabrzmi ten fragment a’capella, dziwne jednak, że nie zdecydował się, aby włączyć tutaj głosy solistek, które stanowią o niezwykłej urodzie, ale i trudnościach tego fragmentu. No, ale wyszło jak wyszło. Po południu odbył się w sali kameralnej Filharmonii Szczecińskiej krótki recital młodego pianisty Witolda Czerniaka. Na wstępie zagrał Poloneza-Fantazję Chopina, sprawnie, ale bez koniecznej wyobraźni i finezji. Walc Ignacego Paderewskiego ujawnił jednak dużo większą lekkość, płynność i swobodę połączoną z dużą sprawnością pianistyczną.

• « poprz.
• nast. »