Przegląd nowości

Wolna jak nigdy „Carmen” w Opéra de Lyon

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 09, maj 2015 10:57

Przed music-hallową sceną ustawione są fotele dla potencjalnej publiczności, a w tej teatralnej rzeczywistości przewijają się najróżniejszej maści, często zaniedbani i wyraźnie poszukujący rozpustnych rozrywek artyści. Carmen, Mercedes i Frasquita, z wielkimi piórami na plecach, zachowują się często jak tańczące kankana dziewczęta z paryskiego Moulin Rouge, nocny obóz przemytników z aktu trzeciego rozłożony jest na wielopiętrowych platformach oraz za teatralnymi kulisami, natomiast śmiertelnie ugodzona nożem Carmen umiera na pustej scenie, samotna i opuszczona przez wszystkich. W tym świecie prymitywnej rozrywki skorumpowani policjanci nie stoją na straży porządku i praworządności, lecz molestują kobiety i okradają mężczyzn.

Kobiety są tutaj zresztą pokazane jako pozbawione ludzkich uczuć i praw obiekty pożądania brutalnych „samców” i właśnie dlatego – a nie po to, aby prowokować publiczność – w ich niezwykle skromnych ubiorach dominującym elementem są niemalże przezroczyste rajstopy i wspomniane pióra. Barwny korowód torreadorów z czwartego aktu zamienia się w przywołującą sekwencje z filmów Felliniego rewię fantazyjnej mody, podczas której można dajmy na to dostrzec biskupa z pastorałem i ucieleśniającego różne fantazmy nagiego murzyna. W innych momentach pojawiają się także jarmarczny Herkules, karzeł z wyzywającym makijażem, atleci i tancerze, a nawet krążąca nieustannie pomiędzy scenograficznymi konstrukcjami i realizująca jakąś makabryczną choreografię postać w trupiej masce. Wydaje się, że siłą napędzającą całą narrację dramaturgiczną stają się wyeksponowane wątki chorobliwego pożądania, przemocy i chęci posiadania obiektu seksualnej fascynacji. Ważną rolę odgrywają tutaj zdecydowanie zaznaczone kolory zalewającego scenę oświetlenia: czerwień symbolizuje teatr, krew i zbrodnię, czerń przywołuje mroki śmierci i jedynie utrzymana w niebieskich odcieniach sukienka Micaeli sygnalizuje ulotną szansę na zbawienie. Wymownym pomysłem okazuje się tworzenie sytuacji, w której poszczególni protagoniści zamieniają się w kabaretowych aktorów odgrywających na scenie swoje własne role życiowe.

• « poprz.
• nast. »