Przegląd nowości

Ebony Band – osobliwe spotkania z muzyką współczesną

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 04, listopad 2013 10:12

Formację Ebony Band założył w Holandii w 1990 r. Werner Herbers – z wykształcenia oboista, pianista i dyrygent – a jej szeregi zasilili członkowie Królewskiej Orkiestry Concertgebouw z Amsterdamu. Celem ich jest promowanie zapomnianej muzyki XX w., zwłaszcza z pogranicza klasyki i jazzu, dlatego też swą nazwą nawiązują do Koncertu hebanowego Igora Strawińskiego, w którym dokonana została fuzja obu estetyk.

Zespół zdobył międzynarodowe uznanie prezentując muzykę czeską i niemiecką z czasów Rzeszy Niemieckiej, nazywaną z pogardą przez nazistów „zwyrodniałą”. Po projekcie pozostał ślad w postaci czterech płyt z kompozycjami Erwina Schulhoffa, Otta Griebela oraz Stefana Wolpego. Poza tym instrumentaliści wydali album poświęcony wojnie domowej w Hiszpanii (1936-1939) i kilka płyt monograficznych, na których znajdują się utwory Silvestre’a Revueltasa, Roberta Graettingera oraz Guusa Janssena. Za rejestracje te otrzymali prestiżowe nagrody między innymi Edisons, Gramophone’s Editors Choice i Diapason d’Or.

Ebony Band jest grupą otwartą na nietypowe przedsięwzięcia. Niektóre z jej koncertów odbywały się na przykład we współpracy z aktorami, tancerzami i pisarzami, a nawet z wykorzystaniem mediów na co dzień niezwiązanych ze sztuką dźwięków, takich jak slajdy i film. Oprócz tego muzycy brali udział w wykonywaniu oper (Wolpego, Gronostaya i Grosza) oraz kreowaniu słuchowisk radiowych (Seibera, Gronostaya, Kahna i Goehra).

Po siedemnastu latach występowania na scenie grupa postanowiła zawiesić działalność koncertową, by skupić się wyłącznie na projektach fonograficznych. Ostatnie jej płyty wydane zostały przez Channel Classics. Warto je poznać, choćby ze względu na wysoki poziom artystyczny wykonań, ale także dlatego, że zespół gra muzykę zapomnianą i odzwierciedlającą czasy, w których powstała.

Weill, Toch i Schulhoff (2009 r.)

Krążek ten zawiera nagrania z występów na żywo. Znajdziemy tu trzy kompozycje ukończone w latach 1928-1930. Otwiera go suita Kurta Weilla pt. Mała muzyka za trzy grosze, utrwalona przez Ebony Band w 1998 r. Następnie zabrzmi utwór Egon i Emilia op. 46 Ernsta Tocha, nagrany w 2006 r. Na końcu zaś usłyszymy oratorium jazzowe Erwina Schulhoffa pt. H.M.S. Royal Oak, zarejestrowane w 2004 r.

Suitę Mała muzyka za trzy grosze Kurt Weill utkał z najpopularniejszych fragmentów podkładu własnego autorstwa do musicalu Opera za trzy grosze. Składa się ona z ośmiu części zaaranżowanych na orkiestrę dętą¹. Weill przygotował ją na przełomie roku 1928 i 1929 w odpowiedzi na olbrzymi sukces, z jakim spektakl spotkał się po berlińskiej premierze, która odbyła się 31 sierpnia 1928 r. Muzyka ta, z pozoru lekka w wyrazie, ma charakter groteskowy, wyczuwa się w niej dystans. Do życia? A może do zdegenerowanej rzeczywistości państwa niemieckiego? Daje się on odczuć przede wszystkim w drugim i siódmym ogniwie suity, czyli niezapomnianej Strasznej pieśni o Mackiem Majchrze oraz Kanonen-Song.

• « poprz.
• nast. »