Przegląd nowości

Ebony Band – osobliwe spotkania z muzyką współczesną

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 04, listopad 2013 10:12

Koffler i Regamey (2010 r.)

Na drugim krążku, wydanym w serii Polskie arcydzieła, usłyszymy Trio smyczkowe op. 10 i kantatę Die Liebe op. 14 Józefa Kofflera oraz Kwintet na klarnet, fagot, skrzypce, wiolonczelę i fortepian Konstantego Regameya. Jak trafnie napisał Adam Suprynowicz w jednym ze swoich artykułów, repertuar ten stanowi „klasykę polskiej nowoczesności”⁶.

Józef Koffler był pierwszym polskim kompozytorem, który eksperymentował z muzyką dodekafoniczną próbując zaszczepić ją na rodzimym gruncie. Tendencje dodekafoniczne zdradza między innymi jego Trio smyczkowe op. 10, ukończone w 1928 r., w którym wszystkie trzy części oparte są na serii a-gis-e-g-fis-d-es-f-b-des-c-h. Pomimo klasycznej budowy utwór pozostaje trudny w odbiorze. Podobnie zresztą jak kantata Die Liebe z 1931 r., której niemiecki tekst jest przekładem słynnego Hymnu o miłości zaczerpniętego z Pierwszego listu św. Pawła do Koryntian.

Głos kanadyjskiej sopranistki Barbary Hannigan jest miękki jak aksamit, nawet w rejestrze najwyższym, przypominając swą delikatnością śpiew słowika. Artystka nie przerysowuje ekspresji – jest stonowana emocjonalnie, akcentując jedynie pojedyncze sylaby. Oprawa muzyczna, miejscami dość zmysłowa, kiedy indziej groteskowa, nie jest bezpośrednią ilustracją tekstu.

Powstanie Kwintetu na klarnet, fagot, skrzypce, wiolonczelę i fortepian Konstantego Regameya datuje się na lata 1942-1944. Utwór jest popisem sprawności w łączeniu techniki dwunastotonowej z estetyką ekspresjonistycznej groteskowości i postromantycznej melancholii (kilku lekcji kompozycji udzielił mu wówczas Kazimierz Sikorski). Jego budowa jest dość nietypowa – po Temacie z wariacjami następuje Intermezzo romantico, finał zaś jest Rondem.

• « poprz.
• nast. »