Trzeba snuć wspomnienia, póki my żyjemy…

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 08, grudzień 2025 06:25

Pietras Sławomir

Teatralne jubileusze stanowią szczególne okazje do snucia wspomnień. Przed laty dzięki nim zetknąłem się z tak dawnymi postaciami polskiego teatru operowego jak Wanda Wermińska, Barbara Kostrzewska, Zygmunt Latoszewski, Jadwiga Fontanówna, Lesław Finze, Wiktoria Calma, Antoni Majak, Jadwiga Lachetówna, Karol Urbanowicz, czy Olga Didur. Z niektórymi z nich współpracowałem, do innych zakradałem się, aby zdobyć zaufanie, ale wszystkich pilnie słuchałem, gdy tylko zechcieli wspominać.

Tak więc moje elementy wiedzy o przeszłości teatrów operowych przy których się wychowałem przesunęły się do przed wojny, a dzięki wdzięcznej pamięci moich mentorów sięgnęły aż przełomu ubiegłych stuleci. Były to relacje bezpośrednie, pełne barwnych epizodów i szczegółów, referowane z autopsji, a więc bezcenne. Żyłem z nimi w swej pracy teatralnej przekonany, że to one właśnie dodają mi do działania skrzydeł, pod którymi wyrosłem na operowego dyrektora, mając za patrona sztukę liryczną takich mistrzów jak Kawecka, Paprocki, Stokowacka, Hiolski, Szostek-Radkowa, Ładysz, czy nawet Fołtyn.

Taki punkt widzenia stanowi cenną przesłankę do rozpamiętywania i studiowania operowej tradycji, bez której niemożliwa jest teraźniejszość i przyszłość tej dziedziny sztuki repertuarowo zapatrzonej wstecz i jakże ostrożną, jeśli chodzi o współczesność, postępowość i jakiekolwiek nowe trendy.

Toteż zdumiało mnie, zaskoczyło, ale i olśniło wyznanie dyrektora Opery Śląskiej Łukasza Goika, który na bazie roku jubileuszu 80-lecia swego Teatru wyznał mi, że zamierza napisać książkę o Operze Śląskiej, w której się urodził, wychował, wykształcił, przeszedł szereg szczebli pracy teatralnej i wreszcie został jej dyrektorem, z powodzeniem pokonując szereg wyzwań i trudności z tym związanych.

Moje zaskoczenie wynikało z propozycji, abym dla potrzeb tego przedsięwzięcia uruchomił bogaty arsenał swych wspomnień, jako że stałem się obecnie bodaj jedynym świadkiem pamiętającym początki Opery Śląskiej, jej pierwsze sezony, repertuar i jego legendarnych wykonawców, którzy o tym wszystkim dodatkowo barwnie mi opowiadali.

• « poprz.
• nast. »