Przegląd nowości

Moniuszko Biondiego

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 23, sierpień 2020 21:01

Karen Gardeazabal, młoda śpiewaczka meksykańska (pamiętamy jej rodaczkę Rosario Andrade, solistkę  nowojorskiej Metropolitan Opera, świetną Halkę w inscenizacji Marii Fołtyn w Ciuddad Mexico) nie do końca udźwignęła trudy tej partii. Za to świeży głos Natalii Rubiś dostarczał wiele satysfakcji, choć artystka przydała może zbytni ciężar gatunkowy bezpretensjonalnym pieśniom tej postaci, będącej przeciwieństwem tytułowej heroiny.

Z kolei Rafał Bartmiński nie do końca zdawał się odnajdywać w tessyturze partii Kazimierza, zakochanego w Hrabinie. Zdecydowanie najlepiej zaprezentowali się wykonawcy partii charakterystycznych. Moniuszko bowiem w swych operach komicznych z upodobaniem konfrontuje dwie odmiany głosu tenorowego: lirycznego amanta oraz buffo jako hołdującego cudzoziemszczyźnie wykwintnisia.

Takim będzie Damazy w Strasznym dworze, takim jest Dzidzi w Hrabinie, który znalazł wdzięcznego odtwórcę w osobie Krystiana Adama. To także Mariusz Godlewski i Jan Martiník w kontuszowych rolach Podczaszego i Chorążego, uosabiających świat tradycji sarmackich. Na długo przed Richardem Straussem i jego Kawalerem srebrnej róży Moniuszko wprowadził stylizowaną arię włoską Ewy, kojarzoną w polskich uszach z fenomenalną Bogną Sokorską. W ujęciu Nicoli Proksch niektóre koloraturowe ornamenty wycinane były z diamentową precyzją, kiedy indziej efekt psuły niedociągnięcia intonacyjne, sprawiające, że momentami odnosiło się wrażenie obcowania z niezamierzoną parodią. Podsumowując: cieszy sięganie przez cudzoziemców po Moniuszkę, mimo że tym razem sukces pozostaje połowiczny.

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »