Przegląd nowości

Moniuszkowska „Halka” – wymiar lokalny czy uniwersalny? (3)

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 26, wrzesień 2019 09:39

Interesującym pomysłem w towarzyszącej uwerturze przedakcji była próba Halki, by po zbliżeniu z Januszem zatrzymać go poprzez uchwycenie się jego pasa, lecz tenże się rozwija i kochanek wyswobadza się z jej uścisku, pozostawiając po sobie w jej dłoniach jedynie tę pamiątkę. Odtąd staje się ona dla niej swoistą relikwią ich miłości, przeobrażając się w chustę, a na koniec w coś na kształt tulonego zawiniątka z niemowlęciem w kawatynie-kołysance O mój maleńki z czwartego aktu. 

Waldemar Zawodziński ze swej strony takim rekwizytem uczynił anachroniczne wobec czasu akcji korale, albowiem trafiły one na Podhale dopiero wraz z zaborami i otwartym poprzez Austrię dostępem do mórz południowych (Adriatyku). Ofiarowuje je Janusz w trakcie duetu z pierwszego aktu (wcześniej w pieśni przyrównuje do nich jej usta – Uśmiech czarowny z ust koralowych), aby obłaskawić jej gniew.

Ona z kolei stara się go wciągnąć w krąg swoich urojeń i wspomnień po ich obumarłej miłości (duet rozgrywa się pośród żałobnych kandelabrów, które Janusz gasi, a Halka trafia później do ogrodowego labiryntu, w którym okalające alejki żywopłoty oddają barwami fazy ich uczucia: od zieleni wiosennego przebudzenia po jesienną rdzawość). Stąd może nie bez przyczyny odpowiada on wcześniej Stolnikowi słowami – Może znowu obłąkana…. Z kolei Natalia Korczakowska w przedstawieniu w warszawskim Teatrze Wielkim (premiera 23 grudnia 2011), od strony muzycznej przygotowanym przez Marca Minkowskiego, łączy różne plany czasowe.

• « poprz.
• nast. »