Przegląd nowości

Moniuszkowska „Halka” – wymiar lokalny czy uniwersalny? (3)

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 26, wrzesień 2019 09:39

Dzięki temu przedstawienie odznaczać się miało psychologiczną wiarygodnością. Odtwórczynią tytułowej roli była pochodząca z rodu Tobiłewyczów Ołena Petlasz-Barilotti. Podobny zabieg adaptacyjny planował Sadowśky z operą zaprzyjaźnionego z Moniuszką Dargomyżskiego, a mianowicie Rusałką, wykazującą zresztą znaczne powinowactwa treściowe z Halką. 

Huculskie realia wprowadziła do swojej warszawskiej inscenizacji w 1995 roku Maria Fołtyn, nawiązując zarazem pewnymi rozwiązaniami (ustawienie postaci Dziemby i uczynienie go zausznikiem Janusza, sposób ukazania drobnej szlachty) do pamiętnego wystawienia dzieła przez Schillera, w którym śpiewała tytułową rolę. 

Pierwszym, który usiłował oczyścić dzieło Moniuszki z piętna historycznych realiów i folklorystycznej rodzajowości, a co za tym idzie nadać mu rysy uniwersalne, był Laco Adamik w swojej wrocławskiej inscenizacji na otwarcie po remoncie gmachu tamtejszej Opery (premiera 9 września  2005 roku). Drugiej części (zgodnie z pierwotnym, dwuaktowym podziałem wersji wileńskiej, połączono ze sobą dwa pierwsze i dwa ostatnie akty wersji warszawskiej) nadał wyraźnie werystyczne znamiona (włoscy muzykolodzy zwracają uwagę na prekursorski charakter polskiej opery narodowej wobec tego kierunku w dziejach tego gatunku we Włoszech), za sprawą kostiumów upodabniając górali do wieśniaków z południowych Włoch.

• « poprz.
• nast. »