Przegląd nowości

Moniuszkowska „Halka” – wymiar lokalny czy uniwersalny? (3)

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 26, wrzesień 2019 09:39

Tym samym, obecny już u Wolskiego konflikt społeczny, wzbogacony został o aspekt narodowy, przeciwstawiający sobie polską szlachtę i huculskich górali. Wyjątkowo dobitnie zaznaczyło się to w scenie finałowej, kiedy wstrząśnięty samobójstwem bohaterki tłum, z kroczącym na jego czele Jontkiem z ciałem Halki w ramionach, groźnie postępował naprzeciw wychodzącym z kościoła nowożeńcom, potrząsając trzymanymi w rękach toporkami.

Ukrainizacja polskiej opery objęła głównie libretto oraz dekoracje i kostiumy. Ówczesna krytyka zachwycała się stanowiącymi tło sceniczne, a umieszczonymi na prospekcie karpackimi pejzażami oraz rodzajowymi detalami, troskliwie odtworzonymi pod nadzorem wytrawnego znawcy miejscowej kultury ludowej Wasyla Werchowyńca.

Jedynym, poważniejszym odstępstwem, podyktowanym przez zabieg adaptacji, było zastąpienie w trzecim akcie Tańców góralskich przez huculski taniec Arkan, podobnie jak jego podhalański odpowiednik – Zbójnicki – wykonywany wyłącznie przez mężczyzn, dzierżących w dłoniach toporki i zakreślających koło lub półkole. Jego układ choreograficzny również był dziełem wspomnianego Werchowyńca. Niezależnie od oceny zasadniczego, ale i wzbudzającego najwięcej kontrowersji, założenia spektaklu, większość recenzentów (m.in. Kyrył Stecenko) podkreślała precyzję reżyserii Sadowskiego, a zwłaszcza zindywidualizowane operowanie grupami chórzystów, z których każdy posiadał dokładnie opracowane zadania aktorskie.

• « poprz.
• nast. »