Przegląd nowości

Bayreuth, jedyny taki festiwal na świecie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 15, sierpień 2016 09:05

Takiego grzmotu braw i protestów jednocześnie festiwal nie przeżywał. Pojawienie się przez kurtyną realizatorów inscenizacji przyjmowane było każdorazowo mieszaniną wrzasków, gwizdów i głośnych protestów. Premiera Zmierzchu bogów zakończyła się wręcz gigantycznym skandalem. Niezadowolenie publiczności budzą nie tylko Córy Renu przed wodną zaporą, ale też zbyt dosłowna scena miłosna w finale I aktu Walkirii, Wotan w surducie. Śmiech wywołała walka Zygfryda ze smokiem, który okazał się dziecinną zabawką. Jednocześnie publiczność daje wyraz swojej aprobaty dla poziomu muzycznego tego Pierścienia, oklaskując gorąco każdego wykonawcę i dyrygenta.Wszystko o czym piszę można jeszcze dzisiaj obejrzeć bo inscenizacja została zarejestrowana i wydana na DVD.

Kolejna burza przeleciała przez festiwalową widownię w 1994 roku za sprawą Heinricha Müllera, który swoją wizję Tristana i Izoldy zrealizował na wysypisku śmieci. Krytycy nie pozostawili na inscenizacji przysłowiowej suchej nitki, a publiczność na widok pojawiającego się przed kurtyną reżysera gorliwie buczała i we wszelki możliwy sposób dawała dowód swojej dezaprobaty. Natomiast każdorazowo pełną zachwytu aprobatą witano Waltraud Meier i Siegfrieda Jerusalem, wykonawców głównych partii. Na szczęście nie tylko burze w sensie negatywnym przelatują nad „Zielonym wzgórzem” Pamiętam owacje jakie towarzyszyły premierom Lohengrina w reżyserii Wernera Herzoga (1990) i Keitha Warnera (1998). Ostatnia inscenizacja Lohengrina z 2012 roku w ujęciu Hansa Neuenfelsa już entuzjazmu nie budziła. Z ogromnym uznaniem przyjmowano premiery Holendra tułacza w reżyserii Harrego Kupfera (1985) i Dietera Dorna (1990) oraz Tristana i Izoldy w reżyserii Jean-Pierre Ponnelle, który był również autorem scenografii (1981).

• « poprz.
• nast. »