Przegląd nowości

Bayreuth, jedyny taki festiwal na świecie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 15, sierpień 2016 09:05

Latami dzieło ojca kontynuował jego syn Siegfried, który dyrygował w Bayreuth przez trzynaście lat. Znacznie krócej trwała kadencja Wielanda Wagnera, który wraz z bratem Wolfgangiem reaktywował po II wojnie światowej Festiwal Wagnerowski. Po śmierci Wielanda kierownictwo festiwalu w latach 1967-2008 sprawował jednoosobowo Wolfgang Wagner, to jak dotychczas najdłuższa z dyrektorskich kadencji. Właśnie Wieland stał się rzecznikiem nowoczesnego myślenia reżyserskiego pozwalającego wystawiać dzieła jego dziada w sposób zupełnie nowatorski, co budziło u jednych oburzenie (należała do nich jego babka Winifred Wagner: – że też musiało to spotkać Wagnera ze strony jego wnuka – powiedziała po pamiętnej premierze Walkirii w 1951 roku), u innych szczery entuzjazm.

Za początek zmian w sposobie wystawiania  uważa się nowe inscenizacje Pierścienia Nibelunga  i Parsifala z 1951 roku. Sceniczny realizm ustępuje miejsca wymowie symboli, a w wagnerowskich dramatach pojawia się pojęcie ponadczasowości i uniwersalizmu zawartych w nich idei. Ze scenografii znika dosłowność, zastępuje ją przestrzeń i strumienie światła akcentujące miejsce akcji, w ekspresji dominującą rolę zaczyna odgrywać kolor, a wszystko co dzieje się na scenie zostaje wywiedzione z muzyki i jej podporządkowane. Z czasem zaczęło się mówić o nowym bayreuckim stylu wagnerowskim, którego najważniejszymi cechami jest ograniczenie do minimum rekwizytów, sposób kształtowania ruchu oraz intensywność światła i koloru zapewniającego właściwą ekspresję. 

• « poprz.
• nast. »