Przegląd nowości

Dokąd prowadzi wyobraźnia, czyli co może reżyser w „Pierścieniu Nibelunga”

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 06, luty 2016 07:44

Zresztą najpierw Cosima, a po niej Siegfried, od którego pałeczkę tradycji przejęła Winifred mieli decydujące słowo w ostatecznym kształcie scenicznych wizji Wagnerowskich dramatów. Po zakończeniu działań wojennych skończyły się czasy „ślepej wierności”. Na „zielone wzgórze” wkroczyła inscenizacyjna rewolucja.

Rozpoczął ją w 1951 roku wnuk kompozytora Wieland Wagner, który szybko dał się poznać jako natchniony wizjoner dzieł swojego wielkiego dziada.  

Wizja Pierścienia zrealizowana przez Wielanda, na otwarcie pierwszego po wojnie Festiwalu, szokowała ucieczką od rekwizytów i scenicznego realizmu, jako zbędnego balastu, na rzecz wymowy symboli, ekspresji koloru, światła i przestrzeni, oraz intensywnie kształtowanej dynamiki ruchu. Centralnym punktem sceny był ruchomy krąg o zmiennym kącie nachylenia, na którym toczy się akcja. 

• « poprz.
• nast. »