Przegląd nowości

Dokąd prowadzi wyobraźnia, czyli co może reżyser w „Pierścieniu Nibelunga”

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 06, luty 2016 07:44

Trzy lata później wchodzi na warszawską scenę Zmierzch bogów. W obu przypadkach dyrygował Adam Dołżycki, reżyserował Adolf Popławski. Tak więc do realizacji pełnego cyklu zabrakło Złota Renu. Dla pełnego obrazu dziejów Ringu w Polsce należy jeszcze wspomnieć o gościnnych występach Opery Królewskiej ze Sztokholmu, która w styczniu 1978 roku zaprezentowała na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie, całą tetralogię w reżyserii: Folke Abeniusa, scenografii: Jana Brazda. Dyrygował: Berislav Klobucar. Bywalcy stołecznego Teatru Wielkiego mieli też okazję poznania Walkirii podczas gościnnych występów Staatstheater Wiesbaden, który 1974 roku zaprezentował inscenizację wyreżyserowaną przez Alfreda Ericha Sistiga.

Nie wolno też zapomnieć o Walkirii wystawionej na scenie Teatru Wielkiego w Łodzi, premiera 10 marca 1984 roku. Reżyserował Wolfgang Weit. Pierwszym powojennym Wotanem był Romuald Tesarowicz, Brunhildą Hanna Rumowska-Machnikowska. W Bayreuth drugi raz pojawia się Pierścień dopiero na dziesiątym festiwalu w 1896 roku. Przygotowano go pod kierunkiem despotycznej Cosimy Wagner, która uważała się za strażniczkę „świętego ognia” spuścizny po Wagnerze. Podczas czwartej serii przedstawień przy pulpicie dyrygenckim Feliksa Mottla zastąpił syn kompozytora Siegfried Wagner, który, później przez wiele lat, podobnie jak matka, będzie strzegł dziedzictwa ojca. Do wybuchu II wojny światowej na światowych scenach, z Bayreuth włącznie, panowała tradycja uwzględniająca autorskie didaskalia. 

• « poprz.
• nast. »