Przegląd nowości

„Hamlet” Ambroise Thomasa w Opéra d’Avignon

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 08, maj 2015 17:22

Wyreżyserował je Vincent Boussard (a omawianą realizację przygotowała Natasha Ursuliak), który we współpracy ze scenografem Vincent Lemaire rozgrywa całą akcję w jednolitej oprawie plastycznej, opierającej się przede wszystkim na wypełniających sceniczny horyzont opalizujących ścianach. Przyjmują one jednoznacznie symboliczną funkcję: z jednej strony przywołują uwięzienie Hamleta w cierpieniu po tragicznej utracie ojca, z drugiej zaś zamknięcie Klaudiusza i spiskującej z nim królowej Gertrudy w stanie permanentnego strachu przed wykryciem popełnionej przez nich zbrodni. Tajemniczy i wzbudzający niepokój klimat tworzy zjawiskowa gra świateł, prowadzona po mistrzowsku przez Allessandro Carlettiego, oraz współgrające ze scenografią i wizualnie atrakcyjne stroje autorstwa Katii Duflot.

Ciekawie rozegrana jest scena błądzenia ducha ojca na murach zamku, a także śmierci Ofelii, która tym razem nie ginie we wzburzonych falach rzeki, lecz w zanurzonej w czerwonej poświacie wannie. W tej roli pięknej córki szambelana Poloniusza występuje słynna włoska sopranistka Patrizia Ciofi, która z niezwykłym aktorskim talentem i wokalną maestrią kreuje tę wrażliwą, delikatną i melancholijną postać. W jej wykonaniu scena, w której zagubiona w swoim wewnętrznym świecie i odepchnięta przez Hamleta dziewczyna traci zmysły i zmierza ku śmierci, zachowując do ostatniej chwili nikłą nadzieję na zobaczenie ukochanego, wywołuje na widowni szczere wzruszenie. Obok niej podziw wzbudza pochodzacy z Kanady, ale często występujący we Francji i bardzo tu ceniony, baryton Jean-François Lapointe, porywający w tytułowej partii scenicznym zaangażowaniem, ciemną barwą wyrównanego głosu i wzorcową dykcją. Potrafi on bezbłędnie pokazać duchowe rozdarcie tego protagonisty: pomiędzy życiem i śmiercią, rozsądkiem i szaleństwem, pragnieniem zemsty i wielkodusznością. Ponadto gorąco zostaje przyjęty występ mezosopranistki Géraldine Chauvet w roli Gertrudy, basa Nicolasa Testé w partii Klaudiusza i tenora Sébastiena  Guèze’a, wcielającego się w postać Laertesa. Jest w tym przedstawieniu wiele epizodów, które pamięta się jeszcze długo po opuszczeniu teatru. Poza zjawiskowymi interwencjami Patrizii Ciofi mam tu na przykład także na myśli poruszającą arię Klaudiusza z trzeciego aktu, ukazującą mordercę z ludzką twarzą, opanowanego przez wspomnienie popełnionej zbrodni i szczerze błagającego o boskie zmiłowanie. Trudno też nie ulec porażającemu, w dużej mierze dzięki fantastycznie opracowanej warstwie muzycznej, duetowi pomiędzy Hamletem i jego matką – w tym samym akcie – czy arioso Hamleta z aktu piątego, kiedy to czułość ustępuje miejsca niewypowiedzianemu cierpieniu bohatera.

• « poprz.
• nast. »