Przegląd nowości

Muzyka uskrzydla i czyni powabniejszym!

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 25, listopad 2014 21:35

Jednym z głównych elementów scenograficznych są „chodzące” drzwi (autorem dekoracji jest Michael Yeargan), wciąż przemieszczające się po scenie, niekiedy tworzące żywy labirynt, kiedy indziej mur, broniący dostępu do domu Don Bartola i uwięzionej w nim jego wychowanicy – pięknej i o wiele młodszej Rozyny, którą wbrew jej woli zamierza poślubić. W scenach, rozgrywających się wewnątrz, dochodzi do tego pomarańczowe drzewko.

W ogóle za dużo było w tym przedstawieniu sytuacyjnego zagrywania, zwłaszcza za sprawą wprowadzonej niemej postaci ofermowatego służącego i związanych z nim gagów rodem ze slapsticku, a więc nieustannego przezeń potykania się i przewracania. Do tego rodzaju efektów należą też wielokrotnie powtarzane wywołąne przez tabakę kichnięcia Berty. Nie można natomiast odmówić pomysłowości gierce, kiedy chciwy Basilio, po odśpiewaniu swojej arii nie może powstrzymać się przed przywłaszczeniem sobie nawet leżącej na stoliku pomarańczy.

Prosceniowy podest okrąża ze wszystkich stron kanał orkiestrowy, wybiegając tym samym bezpośrednio przed publiczność, co pozwala rozegrać zamykający operę wodewil, w którym tę samą zwrotkę i związany z nią motyw muzyczny przejmują kolejni protagoniści: Figaro, Rozyna i Almaviva, jako bezpośrednio skierowany do widzów.

                                                                      Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »