Przegląd nowości

Muzyka uskrzydla i czyni powabniejszym!

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 25, listopad 2014 21:35

Zrazu mogło się wydawać, że doświadczenie sceniczne Paaty Burchuladzego pozwoli mu wykonać arię La calunnia è un venticello na miarę kreacji, a to dzięki wydobyciu z przebiegu muzycznego wszelkich subtelności agogicznych i dynamicznych. Niestety, później nie dało się w ten sposób pokryć ubytków w głosie, coraz bardziej dających o sobie znać problemów natury artykulacyjnej i emisyjnej, wynikających po prostu z zużycia szlachetnego niegdyś materiału wokalnego. Dyrygujący spektaklem Michele Mariotti wydobywał przede wszystkim piękno brzmieniowych detali orkiestracyjnych, ustawiając należyte proporcje pomiędzy instrumentami solowymi i resztą muzyków, zaniedbując natomiast ogólny nerw muzycznej narracji, co wraz z unikaniem żywszych temp sprawiło, że zwłaszcza pierwszy akt wlókł się niemiłosiernie.

Dotyczyło to także jego słynnego finału, w którym zabrakło charakterystycznego dla Rossiniego efektu crescenda, czyli narastania siły dźwięku i przyśpieszenia muzycznego tempa proporcjonalnie do rozgrywających się na scenie wypadków. Przechodząc do inscenizacji Bartletta Shera, to można było odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z komedią omyłek, ponieważ inspicjent pomylił rekwizyty z innych tytułów, pozostających w bieżącym repertuarze teatru. Tytułowy Figaro przybywając z przenośnym kramem, zaprzężonym w żywego osiołka, przywodzi raczej na myśl Dulcamarę, wędrownego znachora z późniejszego „Napoju miłosnego” Donizettiego.

• « poprz.
• nast. »