Przegląd nowości

Gottfried Wagner o swoim Pradziadku

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 20, czerwiec 2014 22:32

Znacznie więcej czasu musiało upłynąć, aby dzieła Ryszarda Wagnera powróciły na światowe sceny. W Polsce pierwsze spektakle wagnerowskie pojawiły się dopiero w 1956 roku. Najpierw 25 lutego odbyła się premiera Lohengrina na scenie Opery Warszawskiej, a kilka miesięcy później 14 października Opera Poznańska wystawiła Holendra tułacza. Kolejne dwie ważne daty w prezentacji dzieł Ryszarda Wagnera to rok 1989, kiedy po raz pierwszy w Polsce w Teatrze Wielkim w Warszawie pokazano, kolejno wszystkie części tetralogii Pierścień Nibelunga i rok 2006 w którym we wrocławskiej Hali Stulecia można było prześledzić całą tetralogię w wykonaniu Opery Wrocławskiej. Oprócz tego, mogliśmy na scenach Bytomia, Gdańska, Łodzi, Poznania, Sopotu, Szczecina, Warszawy, Wrocławia zobaczyć m.in. Holendra tułacza, Lohengrina, Parsifala, Tannhausera, Tristana i Izoldę.

Niedawno, kiedy świat muzyczny obchodził Rok Wagnerowski, na polskich scenach operowych zanotowano realizację tylko dwóch premier. W Teatrze Wielkim w Poznaniu wystawiono Parsifala, a w Operze na Zamku w Szczecinie we współpracy z Theater Vorpommern w Greifswaldzie zaprezentowano Lohengrina. Kompleksowe opracowanie albumowo-książkowe Ryszard Wagner na polskich scenach przygotowane na obchody Roku Wagnerowskiego mimo świetnych rekomendacji przedstawicieli świata nauki i dyrektorów oper nie zyskało uznania wśród ekspertów Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i dwukrotnie nie uzyskało dotacji, bez której niemożliwe jest wydanie takiej publikacji.

W odniesieniu do tego należy szczególnie docenić fakt, że przed miesiącem Wydawnictwo M z Krakowa www.mwydawnictwo.pl wydało książkę autorstwa Gottfrieda Wagnera – prawnuka kompozytora, doktora muzykologii, reżysera i publicysty, który jako jeden z nielicznych członków rodziny kontrowersyjnieocenia rolę dzieł i poglądów Ryszarda Wagnera. We wstępie do publikacji tak napisał:

Dlaczego nie rozmawiać otwarcie o Wagnerze?

Piętnaście lat temu ukazała się moja autobiografia „Wer nicht mit dem Wolf heult” – dlaczego więc piszę kolejną książkę o swoim pradziadku, Ryszardzie Wagnerze? Tamte autobiograficzne zapiski z 1977 roku stanowiły próbę zmierzenia się z historią rodziny Wagnerów, która w jakiejś mierze stała się też historią Niemiec. Obecna publikacja ma  natomiast służyć jako podstawa rzeczowej dyskusji o kompozytorze. Jako historyk muzyki chcę się w niej zastanowić, na czym polegał fenomen Ryszarda Wagnera i jakie były jego konsekwencje.

Kto zajmuje się muzycznym czarodziejem, jakim był niewątpliwie Ryszard Wagner, ten najpierw spotyka się z emocjonalnym oddziaływaniem jego muzyki. Nie ma chyba drugiego kompozytora, który fundowałby słuchaczom podobną huśtawkę uczuć, wyzwalając przy tym albo ich najwyższy podziw, albo najwyższą niechęć.

• « poprz.
• nast. »