Przegląd nowości

„Purytanie” Belliniego w Opéra National de Paris

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, grudzień 2013 19:44

W momencie kiedy Elwira ponownie traci zmysły, a Arturo zostaje za rzekomą zdradę skazany na karę śmierci, posłaniec z Londynu przynosi wiadomość o zwycięstwie rewolucji i amnestii dla jej przeciwników. Tym samym zakochana para może już bez przeszkód zawrzeć związek małżeński i cieszyć się pełnią szczęścia. Reżyser Laurent Pelly nie miał łatwego zadania z wymyśleniem na kanwie tego dość słabego libretta spójnej wizji scenicznej. Tym większe mu się należy uznanie za zbudowanie, wraz ze scenografką Chantal Thomas i projektantem ustawień świetlnych Joëlem Adamem, minimalistycznego w stylu obrazu, unikającego modnej już od paru lat aż do znudzenia transpozycji czasowej czy szokujących widzów „wynalazków”.

Rozgrywa on akcję na scenie zabudowanej lekką i elegancką konstrukcją metalową, utrzymaną w stylizowanej na czasy średniowiecza estetyce i zmieniającej swoje kształty w zależności od miejsca wydarzeń. W dodatku owa zdominowana przez kręte schody, czy eksponująca pomieszczenie symbolizujące komnatę opanowanej szaleństwem Elwiry, oprawa scenograficzna podlega ciągłemu ruchowi obracając się wokół własnej osi, co jednak dosyć szybko wprowadza poczucie pewnej monotonii. Podobnie jak nieśmiało wykorzystane projekcje wideo, ograniczone właściwie do zmieniających się w głębi pudła scenicznego barw i rzucanego na ogromny tiul wizerunku głównej bohaterki. Rozczarowuje też schematyczne i niejednokrotnie oparte tylko na stereotypowych gestach i pozach ustawienie gry aktorskiej.

• « poprz.
• nast. »