Przegląd nowości

„Traviata” Verdiego w Opéra de Dijon

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 19, czerwiec 2012 10:32

Rozpoczyna się on także w nietypowy sposób, nie podniesieniem kurtyny, lecz pokazaniem nam - już w trakcie zajmowania przez nas miejsc - odsłoniętej i niemalże pustej sceny, na której przechadzający się soliści szykują się do operowej próby - może właśnie Traviaty. Teatr w teatrze to proceder znany, ale tutaj zostaje wykorzystany w wyjątkowo umiejętny i mądry sposób. Minimalistyczna scenografia Alexandre’a de Dardela ogranicza się do ceglanej ściany w ciemno-szarym kolorze, kilku stołów i dwóch rzędów krzeseł, natomiast zaprojektowane przez Virginie Gervaise współczesne stroje nie umiejscawiają akcji w jakiejś konkretnej epoce i nadają jej uniwersalny wydźwięk.

Niektóre z obrazów pozostają w pamięci widza jeszcze długo po opuszczeniu teatru, jak choćby niebieska zasłona ze sceny balu w akcie pierwszym, która w wiejskiej posiadłości z aktu drugiego służy kochankom za posłanie, pastoralny klimat umieszczonych na ruchomych kurtynach malunków czy dajmy na to spuszczane z góry żyrandole - symbole mieszczańskiego bogactwa i jednocześnie panujących w tej warstwie społecznej kodów i zasad. Najmocniejszym epizodem tej realizacji jest jednak scena finałowa, w której znajdująca się w centrum przestrzeni scenicznej Violetta idzie wolnym krokiem w kierunku widowni, po czym pada martwa na deski. Półtora roku temu Jean-François Sivadier wzruszył publiczność w Dijon przepojoną humanizmem wizją Madame Butterfly Pucciniego (omówioną również na tych stronach), teraz zaś powtórzył ów sukces frapującym odczytaniem innej pozycji z włoskiego repertuaru i tym samym potwierdził swój zdało by się niewyczerpany i ze wszech miar godny uwagi talent.

                                                                                                         Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »