Przegląd nowości

"Niobe, królowa Teb" i "Hybris" w Teatro Nacional de São Carlos w Lizbonie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, kwiecień 2010 02:00

Ten wspaniały występ Laszczkowskiego tym bardziej przyczynia się do powodzenia opisywanego przedsięwzięcia artystycznego, że niezależnie od tego, iż libretto skupia się na aroganckiej postawie Niobe, to partytura Steffaniego jest przede wszystkim skoncentrowana na cudownej, uosabianej właśnie przez Amfiona, mocy muzyki. Niewątpliwie dlatego mamy tu do czynienia z najbogatszą pod każdym względem rolą, jaka kiedykolwiek wyszła spod pióra włoskiego kompozytora. Aby się o tym przekonać wystarczy się na przykład wsłuchać w arię Amfiona z I aktu, w której poszukuje on pocieszenia w muzyce, poruszającą modlitwę w czwartej scenie z II aktu, jak również wyrażającą prośbę do Jupitera o uchronienie Teb przed armią Tesaloniczan arię "Come padre e come dio",  brawurową arię zemsty "Tra bellici carmi" czy wreszcie w ostatnią, przerwaną pod koniec z powodu śmierci protagonisty arię "Spira già nel proprio sangue". Te świadczące o niewyczerpanej inwencji i nieprzeciętnym talencie Steffaniego epizody muzyczne w fantastycznym wykonaniu Laszczkowskiego wywołują na widowni głębokie skupienie słuchaczy.

Obok polskiego wokalisty duże uznanie publiczności zyskuje kreująca tytułową rolę Alexandra Coku, amerykańska wokalistka urzekająca atrakcyjną barwą pięknie prowadzonego sopranu, niepospolitą aparycją i umiejętnie wykorzystywanymi zdolnościami aktorskimi. Poza tym w zespole solistów znajdują się tak ciekawi artyści jak Chelsey Schill (Manto), Peter Kennel (Kreon), Musa Nkuna (Tiberinus), Pascal Bertin (Clearte), Luisa Francesconi (Nerea), Luis Rodrigues (Tyrezjasz) i Leandro Fischetti (Poliferno). Każdy z nich ma swój wyrazisty udział w budowaniu tego wartościowego spektaklu, podobnie zresztą jak czwórka pochodzących z Companhia Nacional de Bailado tancerzy, którzy z pełnym zaangażowaniem i wyczuciem wpisują swe choreograficzne układy w estetykę opisywanej inscenizacji.