Przegląd nowości

"Niobe, królowa Teb" i "Hybris" w Teatro Nacional de São Carlos w Lizbonie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, kwiecień 2010 02:00

Opracowaniem warstwy inscenizacyjnej trzyaktowej dramma per musica Agostino Steffaniego zajęli się reżyser Lukas Hemleb oraz scenograf Raimund Bauer i choreograf Thomas Stache, którzy położyli większy nacisk raczej na kreowanie odpowiadających dramaturgicznym zawirowaniom klimatów i atmosfer niż na dosłowne opowiadanie kolejnych wydarzeń. Zapewne dlatego zdradzające troskę o unikanie wszelkiego wizualnego przepychu i nadmiaru dekoracje zostają ograniczone do niezbędnego minimum: sugerujące pałac królowej kolumny, wielkie balony zamiast gwiazd, symbolizujące śmiercionośne strzały skrawki papieru opadające spod sufitu czy zwracające uwagę na gniew Latony dymy wystarczają do precyzyjnego oznaczania miejsc akcji. Niepodważalnym walorem plastycznej wizji są atrakcyjnie zaprojektowane i cieszące oko stroje oraz godna podziwu reżyseria spełniających tutaj wieloraką rolę ustawień świetlnych, które w ogromnej mierze przyczyniają się do skutecznego budowania dramaturgicznych napięć i harmonijnie towarzyszą grze aktorskiej każdego z solistów. Jedyną wyczuwalną słabością niektórych działań scenicznych jest może tylko to, że o ile zarys charakteru i profil psychologiczny poszczególnych postaci podawane są wyraźnie i w sposób dla każdego czytelny, o tyle brakuje nieraz bardziej konsekwentnego i logicznego kreślenia zachodzących pomiędzy nimi relacji, co z kolei może niekiedy wywoływać pewne nieporozumienia.

Niekwestionowaną gwiazdą i prawdziwą ozdobą omawianego przedstawienia jest śpiewający kontratenorową partię Amfiona - męża Niobe, króla i muzyka w jednej osobie - Jacek Laszczkowski. Polski artysta po mistrzowsku modeluje siłę, dynamikę i ekspresję swego pięknie brzmiącego i bogatego w alikwoty głosu, prezentuje dyskretne, pozbawione efekciarstwa, ale jakże celne aktorstwo wokalne, urozmaica swój występ subtelną afektacją i wzbogaca zwiewną ornamentyką. Zarazem misternie kształtuje kolejne frazy i z pieczołowitością moduluje każdy dźwięk, potrafi także doskonale zespolić tekst z muzyką i uwypuklić istotę słowa.