Przegląd nowości

Dwugłos o Teatrze Wielkim w Poznaniu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 22, wrzesień 2008 02:00

 Mierzenie stopnia rzeczywistego zainteresowania publiczności Poznania i Wielkopolski propozycją artystyczną Teatru jest trudne, zwłaszcza wtedy, gdy nie wiemy ani nie możemy się domyśleć dlaczego Teatr wystawia takie a nie inne dzieła z takimi a nie innymi realizatorami (przemyślana i świadoma, ze względu na kształtowanie owej "stałej" publiczności, polityka Teatru jest edukacyjnie bezcenna, trzeba mieć jednak wiedzę na temat historii opery jako gatunku i instytucji oraz rozumieć społeczne cele, jakie można by osiągnąć). Obecna dyrekcja Teatru Wielkiego zupełnie, co widać przy wielu decyzjach, nie zdaje sobie sprawy z tego czynnika. Wzorcem w skali polskiej może być tu Warszawska Opera Kameralna (inne możliwości i parametry niż Teatr Wielki w Poznaniu), która wykształciła sobie publiczność i zdobyła renomę polityką repertuarową i w większości celnymi obsadami artystycznymi premier i spektakli. Co do zasady przynajmniej, przykłady istnieją, trzeba tylko być na nie otwartym.

Z drugiej strony zaś wiemy, że dysponent publicznych środków nie musi o tych uwarunkowaniach ani przykładach wiedzieć, powinien jednakże chcieć oceniać daną instytucję również z takiego punktu widzenia. Powołanie społecznego ciała doradczego może ułatwić drogę w tym kierunku (w niektórych teatrach na świecie funkcjonują "rady nadzorcze", które oceniają adekwatność wydawanych środków publicznych do poziomu i atrakcyjności programu artystycznego instytucji).

W moim najgłębszym przekonaniu Opera poznańska, jak żadna z instytucji na terenie Wielkopolski, ma do spełnienia bezcenną rolę kulturotwórczą podnosząc a nie obniżając poziom wrażliwości społecznej na wartości sztuki. Jest to zadanie trudne i wymagające czasu, ale nie niemożliwe. Zachęcam, by skorzystać z obecnej sytuacji Teatru Wielkiego i odbudować ten rodzaj myślenia o jego roli i funkcji.

Wnioski, czyli co w sprawie Teatru Wielkiego trzeba zrobić natychmiast:

1. zmiana dyrektora naczelnego i artystycznego Teatru Wielkiego, najszybciej jak to możliwe;

2. powołanie wysokiej klasy dyrygenta o specjalności operowej, który podjąłby się zadania inwentaryzacji problemów artystycznych wewnątrz zespołów Opery - skład orkiestry, praca w zespołach, powołanie rady orkiestry na bardzo precyzyjnie określonych warunkach niezbieżnych z zadaniami związków zawodowych, plan zakupu instrumentów, być może roszady w zakresie pierwszych głosów etc.;