Przegląd nowości

Po 202 latach Sroka znów grasuje w Krakowie...

Szczegóły

Opublikowano: środa, 22, lipiec 2026 21:33

José Miguel Pérez-Sierra, prowadzący spektakle w Operze Krakowskiej, zadbał o należyte proporcje pomiędzy poszczególnymi sekcjami instrumentów, wydobywając na pierwszy plan raz brzmienie waltorni (w uwerturze czy w wejściowej kawatynie Ninetty Dipiacer mi balza il cor), a kiedy indziej zwiewne figuracje fletów umoszące się ponad orkiestrowe tutti w kwintecie w drugim akcie Ah! qual colpo!. 

Na wyróżnienie zasłużył ponadto wkład wniesiony przez Andrésa Jesúsa Gallucciego, towarzyszącego solistom na pianoforte w recytatywach secchi, a niekiedy i wypełniającego pomysłowymi improwizacjami pauzy pomiędzy kolejnymi scenami. 

Reżyser Jochen Schönleber na potrzeby scenicznej akcji uruchomił cały szereg atrakcji: obrotówkę, przejście pomiędzy orkiestronem i pierwszym rzędem parteru, w którym po raz pierwszy ukazuje się Ninetta, prawy balkon w scenie Antonia i Pippa przybywających z wyjaśnieniem okoliczności zaginięcia przedmiotów, a czerwone światło (Michał Piosek) zalewa scenę podczas przygotowań do egzekucji. Concertatu na zakończenie pierwszego aktu towarzyszy przeciąganie Ninetty pomiędzy jej obrońcami i oskarżycielami niczym w rosyjskiej bajce o rzepce. Szkoda, że to zaledwie drugie wystawienie tego dzieła w Polsce w okresie powojennym od czasu premiery w 2001 roku w Warszawskiej Operze Kameralnej. I to w znacznej mierze za sprawą Festiwalu Rossiniego w Wildbad, gdzie zostanie pokazane 25 lipca.

                                                                       Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »