Przegląd nowości

Po 202 latach Sroka znów grasuje w Krakowie...

Szczegóły

Opublikowano: środa, 22, lipiec 2026 21:33

W tej scenerii dodatkowymi anachronizmami okazały się uprzedzenia z czasów powstania libretta wobec domokrążcy Isaaca, oszukującego bohaterkę w kwestii wartości kupowanego od niej przedmiotu, a później składającego fałszywe zeznania przyczyniające się do jej skazania. A także uniżoność kobiety wobec mężczyzny, w tym przypadku służącej względem syna chlebodawców, manifestująca się w zdejmowaniu mu butów i wzuwaniu na ich miejsce innych, z którego to rozwiązania sytuacyjnego ostatecznie zrezygnowano.

Efektowna uwertura wiedzie samodzielny żywot koncertowy jako chyba najpopularniejszy utwór Rossiniego tego gatunku. Została wszak napisana na potrzeby tej opery, a co za tym idzie operuje związanym z nią materiałem tematycznym. Rozpoczyna się łoskotem werbli, z których pierwszy pojawia się wprost na scenie, gdyż jej przebieg ilustrowany jest mimiczną akcją. W pierwszym crescendo zabrakło mi oddechu, a więc większej rozpiętości dynamicznej, ale drugi z werblami posiadał już pełne stopniowanie.

W przeciwieństwie do powszechnej wówczas praktyki powtórnego wykorzystywania pomysłów z utworów, które nie odniosły sukcesu, Sroka złodziejka jest rezultatem starannej pracy kompozytorskiej na potrzeby tego konkretnego dzieła, stąd ścisły związek muzyki z akcją i przeżyciami postaci. Na przykład pod koniec tercetu Ninetty, jej ojca Fernanda i Komisarza z pierwszego aktu Respiro. Mia cara! zaznacza się oryginalne jak na tamte czasy nerwowe ostinato. Całość jednak wieńczy typowy wodewil, którego motyw podejmują kolejne postacie, co puentowane jest poprzez chóralny refren.

• « poprz.
• nast. »