Przegląd nowości

Po 202 latach Sroka znów grasuje w Krakowie...

Szczegóły

Opublikowano: środa, 22, lipiec 2026 21:33

W sobotę wszakże do jego śpiewu wkradała się pewna doza wibrata. Z początku podobne zastrzeżenia miałem do barytona Emmanuela Franca jako Fernanda, ojca Ninetty, skazanego na śmierć za obrazę oficera, co przywodzi na myśl los starego kaprala z pieśni Stanisława Moniuszki do słów Pierre'a-Jeana de Bérangera. Arię z drugiego aktu Accusata di furto... oh rossore! śpiewak nasycił taką siłą wyrazu, że przestało się zwracać uwagę na detale emisyjne.

Wykazał się prawdziwym aktorstwem wokalnym, tworząc tego rodzaju środkami pełnokrwistą postać sceniczną, budzącą żywe emocje u publiczności. Być może świadomie, na sposób włoski, nadużywając w tym celu wspomnianego wibrata. Patrick Kabongo jako Gianetto, zakochany w Ninetcie syn jej chlebodawców, tym razem wzbudził we mnie mieszane odczucia. Zrazu artysta jawił się lekkim tenorem, którego wysokie dźwięki sprawiały wrażenie nieco wysilonych.

Z najlepszej strony pokazał się w lirycznej części duetu z Ninettą Forse un dì conoscerete na początku drugiego aktu, która w ich ujęciu odznaczała się znaczną dozą muzykalności. Na przykład głos kongijskiego tenora otworzył się na górę skali, a w jego śpiewie dawało znać o sobie filowanie, a więc jego ściszanie. Obsadę uzupełniali między innymi w epizodycznych partiach tenorzy: mozambicki Timoteo Bene jako strażnik Antonio oraz charakterystyczny Davide Zaccherini, występujący w podwójnej roli Woźnego oraz wspomnanego Isaaca, określanego jako sędziwy, w tej drugiej zatem zmieniał zabarwienie głosu na nosowe. 

• « poprz.
• nast. »