Przegląd nowości

Po 202 latach Sroka znów grasuje w Krakowie...

Szczegóły

Opublikowano: środa, 22, lipiec 2026 21:33

Spośród obsady najbardziej podobała mi się Francesca Di Sauro w roli en travesti służącego Pippa, jakby na nią skrojonej, napisanej przez Rossiniego z myślą o jej głosie, albowiem nie zawiera żadnych dźwięków wbrew naturalnym predyspozycjom artystki. Jest kontraltem o rozwiniętej technice koloraturowej, z pewnie brzmiącą górą skali. Walory te w pełni ujawniły się w brindisi z pierwszego aktu Tocchiamo, beviamo, a w duecie z Ninettą w drugim Deh pensa che doni urzekała delikatna artykulacja wysokich tonów stopniowo rozszerzanych i wzmacnianych dynamicznie.

Claudia Muschio, odtwórczyni głównej partii, pierwszego dnia jakby się z nią dopiero oswajała. Śpiewaczka dość swobodnie poruszała się w średnicy i kreśliła efektowne ozdobniki, ale w górnym rejestrze jej sopran potrafił przybierać niemiłe zabarwienie. Za drugim razem znacznie pewniej poczuła się w jej tessyturze. Tym razem bez trudu sięgała do górnych dźwięków, które charakteryzowały się wyrównanym brzmieniem, podczas gdy na ciemno zabarwionego, ekspresyjnego kontrastu dostarczały te niskiego.

Dodało to dramatycznego wymiaru tej postaci. Nathanaël Tavernier, na którego zwróciłem uwagę już w Semiramidzie, tu miał okazję do o wiele większego zaprezentowania swoich umiejętności wokalnych już w pierwszej kawatynie Il mio piano è preparato, a w arii z drugiego aktu Sì per voi, pupille amate w akompaniamencie pojawia się motyw crescenda znanego z uwertury. Realizatorzy wykorzystali zarazem jego warunki zewnętrzne dla stworzenia nieco demonicznej postaci rozwiązłego „satyra“ jakim jawi się miejscowy Podesta.

• « poprz.
• nast. »