Przegląd nowości

Wiedeńska krew ma barwę glicynii

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 02, czerwiec 2026 22:30

Pod względem muzycznym królowała prawowita małżonka hrabina Gabrielle, w ujęciu Małgorzaty Trojanowskiej, wnosząca wokalną kulturę na przykład w wejściowej arii Grüss dich Gott. Jej śpiew odznaczał się nienadużywaniem dynamiki i starannym wykończeniem fraz. Wiarygodny wizerunek tejże stworzyła Katarzyna Mackiewicz, w pełni wywiązując się z przewidzianych dla niej zadań wokalnych. Partia Franzi utrzymana jest w niewygodnej tessyturze i spośród trzech wykonawczyń najlepiej sobie z nią poradziła Paula Maciołek.

Jako jej sceniczny ojciec, przedsiębiorca rozrywkowy Kagler, pojawił się w ramach drugiej obsady Janusz Dębowski, niegdyś pierwszy tenor Opery Krakowskiej, a teraz z sukcesem mierzący się z zabawnymi sytuacjami aktorskimi wymagającymi dużej zręczności. Z kolei Wołodymyr Pańkiw odznaczał się tej roli znacznym vis comica, tworząc jego najbardziej zindywidualizowany wizerunek.

Za sprawą nieodłącznej od tej postaci waltorni, do muzyki Johanna II Straussa zakrada się słynny motyw Sowizdrzała z poematu innego kompozytora o tym nazwisku, nie mniej głośnego Bawarczyka, lecz niespokrewnionego z Wiedeńczykiem. Oprócz wytwornych walców, dla odmalowania swobodniejszej atmosfery przedmieść, gdzie wszystko wszystkim bardziej uchodzi, na początku trzeciego aktu pojawia się charakterystyczne pas de deux na pograniczu akrobatyki, popisowo zatańczone przez parę solistów baletu: Sofię Mankę i Gabriele Togniego. Kiedyś istniały osobne teatry operetkowe, specjalizujące się w tym wysoce pod względem treści i formy skonwencjonalizowanym repertuarze.

• « poprz.
• nast. »