Przegląd nowości

Pod kopułą św. Piotra – „Tosca“ jako dramat polityczny

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 28, kwiecień 2026 20:59

Scarpia by wywrzeć odpowiednie wrażenie, wymaga znacznej dozy demonizmu skontrastowanego z nienagannością manier. Już jego samo pojawienie powinno wywierać dreszcz grozy. Gdyby na przykład ze swoimi przybocznymi wyłaniał się z zapadni zza pleców niczego nie spodziewajacych się rozbawionych ministrantów i Zakrystiana? Tu wchodzi od lewej kulisy i jedynie czarne mundury policjantów sugerują związaną z nimi przemoc. Ponadto w tym ujęciu jest raczej plebejskim brutalem i zbereźnikiem. Wskazanym w jego obsadzie jest dramatyczny baryton czy basso cantante. Takim był Przemysław Firek w poprzedniej inscenizacji Laca Adamika. Głos obecnego odtwórcy brzmiał dość wątło i bezbarwnie, odczuwało się do pewnego stopnia zmęczenie, by mógł w pełni uwiarygodnić sceniczny portret tego złowrogiego charakteru przed którym drżał cały Rzym. Dominik Sutowicz jest bardzo doświadczonym wykonawcą partii Cavaradossiego.

Arię È lucevan le stelle ma dopracowaną w najdrobniejszych szczegółach. Umiejętnie sięga po lekką dynamikę,  by stworzyć kontrastowe plany ekspresyjne. Poza tym w jego śpiewie nie występuje forsowanie głosu, które potwierdzałoby opinie nieprzychylnych weryzmowi, że są to opery krzyku. Nie da się tego powiedzieć o Oldze Busoioc w tytułowej roli. Niekiedy przy dużym natężeniu dynamicznym w górnym rejestrze wkradało się nadmierne wibrato, a głos brzmiał ostro. A przy tym wszystkim nie szła za tym odpowiednia siła wyrazu. Najlepsze wrażenie pozostawił duet z trzeciego aktu O dolci mani mansuete pure. Spośród wykonawców ról drugoplanowych i epizodycznych wyróżniłbym  Michała Kutnika jako Angelottiego oraz Spolettę Krzysztofa Kozarka. W sobotę w partii Toski zadebiutowała Iwona Socha, czyniąc tę postać wiarygodną zarówno pod względem wokalnym, jak i scenicznym. Reprezentuje typ głosu – sopran Falcon (od Cornélie Falcon) – którym dysponowała Hariclea Darclée, odtwórczyni na rzymskiej prapremierze. A więc lżejszą odmianę sopranu dramatycznego. Przejmująco w jej interpretacji zabrzmiał ustęp Dove son? Potessi, gdy targają nią wątpliwości, kto ją oszukuje: ukochany Mario czy odpychający Scarpia? Zaśpiewany w ściszonej dynamice, z wysuwajacym się z rąk i spadającym na posadzkę wachlarzem markizy Attavanti, którym szef rzymskiej policji chce się posłużyć wobec niej niczym szekspirowski Jago chusteczką. Nie sprawił zawodu Adam Sobierajski, choć może nie do końca jest to emploi odpowiednie dla lekkiego tenora di grazia?  

• « poprz.
• nast. »