Przegląd nowości

Pod kopułą św. Piotra – „Tosca“ jako dramat polityczny

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 28, kwiecień 2026 20:59

Jego następca Pius VII powrócił nad Tyber dopiero w dwa tygodnie po wydarzeniach przywołanych w operze Pucciniego. Dzięki temu kobiety-śpiewaczki, w tym tytułowa Floria Tosca, mogły wtedy występować publicznie, co w Państwie Kościelnym było zakazane. Według autorów najnowszej inscenizacji Toski w Operze Krakowskiej w bazylice św. Piotra urządzono wówczas więzienie, gabinet i sale przesłuchań wszechwładnego szefa policji Scarpii. 

A także atelier malarza Maria Cavaradossiego, który odtwarza religijne obrazy na potrzeby kościołów ograbionych wcześniej przez francuskich żołdaków. Skoro cała akcja opery Giacoma Pucciniego rozgrywa się pod kopułą tejże. Filmowa Tosca z 1941 roku, rozpoczęta przez Jeana Renoira, a dokończona przez Carla Kocha, będąca swobodną adaptacją dramatu Victoriena Sardou oraz libretta Luigiego Illiki i Giuseppe Giacosy, rozpoczyna się rzekomo pozorowaną egzekucją hrabiego Palmieriego, do której nawiąże Scarpia, by uśpić podejrzenia Toski.

Najwidoczniej reżyserka oglądała ten film i taką samą scenę wprowadziła na początku trzeciego aktu, po pieśni Pastuszka. Reszta, poza nielicznymi wyjątkami, na ogół nie odbiega od realiów libretta i tradycji wystawienniczej tego dzieła. Zbiegły z Zamku św. Anioła Angelotti, były konsul Republiki, obowiązkowo przewraca się przy swoim wejściu na początku opery. To także charakterystyczna figura Zakrystiana, dwulicowego hipokryty.

• « poprz.
• nast. »