Przegląd nowości

Pod kopułą św. Piotra – „Tosca“ jako dramat polityczny

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 28, kwiecień 2026 20:59

Świeczniki i krucyfiks ustawiane przez Toskę przy martwym ciele zamordowanego przez nią Scarpii. Na poły szyderczo, na poły zabobonnie. Odstępstwem natomiast są tortury Cavaradossiego ukazane w nieco onirycznej formie gry cieni za oknem (przed laty we Lwowie był on wieszany wręcz na rzeźnickim haku w głębi sceny i naocznie poddawany mękom).

Z kolei komiczny wydźwięk posiada scena, gdy Scarpia w bezceremonialny sposób, jak na arystokratę i wyrafinowanego libertyna, obłapia Toskę i tarza się z nią po podłodze, a wtedy rozlega się pukanie pojawiajacego się niewcześnie Spoletty. Puccini zapewne zdziwiłby się, że jego Tosca może okazać się również operą buffa?

Rolę czechowowskiej strzelby pełni w pierwszym akcie leżąca na ziemi figura Ukrzyżowanego, w trakcie Te Deum wciągana na górę. Myślę, że mocniejsze wrażenie wywarłoby, gdyby wzorem przekrzywiającego się krucyfiksu w finale Diabłów z Loudun w reżyserii Laca Adamika, jako znaku nadprzyrodzonej dezaprobaty wobec spalenia na stosie księdza Grandiera, wspomniana figura cały czas wisząca, z hukiem spadała na dźwięk snutych przez Scarpię świetokradczych planów. Według Alessandra Baricca Alfred z Traviaty– nie jest postacią, jest tenorem. Podczas czwartkowego spektaklu Toski aforyzm ten zdawał się odnosić do całej trójki jej protagonistów. Byli przede wszystkim głosami, a nie osobami dramatu. 

• « poprz.
• nast. »