Przegląd nowości

Piękna „Aida“ albo Prawo synestezji

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26, marzec 2025 21:59

Można śmiało powiedzieć, że takiego wykonania nie powstydziłaby się żaden z wielkich teatrow operowych. Czyżby Olga Maroszek oszczędzała dotąd siły na tę kluczową dla jej partii scenę? Decydująca konfrontacja Amneris z Radamesem w duecie Già i sacerdoti adunansi posiadała wyjątkowo dramatyczny przebieg. Oboje artyści byli godnymi siebie partnerami.

Przejmująco zabrzmiał również Sąd nad Radamesem z solo Ramfisa i chórem a cappella, złowieszczym tremolo wielkiego bębna. Zdjąłbym jedynie nieco ruchu w reakcjach Amneris. Czasem statyczna poza potrafi wywierać o wiele większe wrażenie i wydobywać cały tragizm sytuacji. Wzruszającym dopełnieniem był pożegnalny duet Aidy i Radamesa Morir! sì pura e bella!, oczekujących okrutnej śmierci, zamurowani żywcem w czeluściach grobowca, stającego się zarazem miejscem ich zaślubin.

Dominik Sutowicz dostosował swój mocny głos do lirycznej wymowy ustępu poprzez zastosowanie falsetu, dzięki czemu i kolorystycznie stopił się z sopranem partnerki. Towarzysząca orkiestra pod dyrekcją Marcina Nałecz-Niesiolowskiego mieniła się nie tylko rozmaitymi barwami udoskonalonej instrumentacji późnego Verdiego, a ponadto, w zależności od przebiegu wydarzeń, stosując bogatą paletę kontrastów dynamicznych. Dla takich niepowtarzalnych, magicznych chwil warto przetrwać wcześniej wiele przeciętnych wykonań.

                                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »