Przegląd nowości

Piękna „Aida“ albo Prawo synestezji

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26, marzec 2025 21:59

Zarazem reżyser stosuje swój ulubiony efekt, by bohater, uprzedmiotowiony przez pogardzające nim otoczenie, nie odróżniał się od wnętrza (Kopciuszek w pierwszej krakowskiej inscenizacji tego artysty, na co zwróciła uwagę Joanna Targoń), a w tym przypadku Aida od pozostałych niewolnic Amneris, córki faraona, co wypomni potem jej ojciec Amonatro, król Etiopów. W ten sposób doszliśmy do postaci, która bez wątpienia jest główną, trzymającą nici intrygi, choć na koniec wymkną się one z jej rąk.

Może dlatego, że naprawdę jest zakochana, a potęga uczuć czyni bezbronnymi nawet najpotężniejsze osoby. Takie jej rozumienie zdają się podzielać wspomniani twórcy, skoro to ona przesuwa ściany i zamyka Aidę i Radamesa w grobowcu, pozostając sama na pustym proscenium.

W ten sposób ukazane zdarzenia dopełniają się jako jej osobista tragedia. Amneris wymaga mezzosopranu par exellence dramatycznego, a więc głosu o znacznej rozpiętości z altowym zapleczem w celu przydających ekspresji wykonawczej zejść do niskiego rejestru o ciemnym zabarwieniu, choć bez manierycznego ich nadużywania. Potrzeba też więcej „światła“ w rozlewnym kształtowaniu frazy. Czy Ołesia Petrowa w pełni udźwignęła ciężar tej partii przeznaczonej na dramatyczny mezzosopran? O tyle niewdzięcznej, iż nie posiada własnego solowego numeru, a na wielką scenę sądu nad Radamesem składają się jej dramatyczne recytatywy, duet z nim, wreszcie dialogi z Ramfisem i chórem kapłanów. 

• « poprz.
• nast. »