Przegląd nowości

Muzyczna rehabilitacja Bony Sforzy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 20, listopad 2024 21:26

Odwołując się do stylistyki werystycznej, wydobywa tragiczny wymiar osobistej klęski niegdyś politycznie wpływowej władczyni, która w znacznej mierze przegrała życie, a zwłaszcza miłość syna, czego nie może przeboleć. A na ciążące nad nią przeznaczenie wskazują dwa, wyobrażane przez tancerzy, widma śmierci, powoli, acz nieuchronnie biorące ją w swoje posiadanie. Władcza i posągowa Edyta Piasecka ucieleśnia  monarszą godność i wyniosłość włoskiej królowej, z czym współgra dramatyczny odcień jej głosu.

Szczególnie przydatnym okazało się to we wspomnianej arii bohaterki wyobcowanej z otoczenia, w którym przyszło jej żyć, obwiniającego ją o skrytobójstwa synowych, a następnie w duecie z Zygmuntem Augustem uosabianym przez Jarosława Bieleckiego, który okazał się godnym partnerem śpiewaczki. To wtedy ujawnia się pomiędzy nimi nieprzezwyciężalny konflikt, którego przyczyną była śmierć Barbary Radziwiłłówny, nie tyle przez otrucie, ile lues.

Ona sama zostaje wcześniej przywołana w osobie baletnicy Teresy Żurowskiej. Agnieszka Kuk w tej roli uczłowieczyła graną postać, zdejmując ją z historycznego piedestału i ukazując jako przeżywającą rozterki, a co za tym idzie chwile słabości i zwątpienia. Liryczny sopran o ciepłej barwie cieszył ucho szczególną urodą w średnicy i w ustępach o mniejszym natężeniu dynamicznym, dostarczając przy tym niekłamanych wzruszeń. We wspomnianym duecie z mężem towarzyszył jej Adam Szerszeń. Najmniej udany był wizerunek młodej Bony, choć kompozytor nie ułatwiał śpiewaczce zadania, skoro momentami jej partia rozwija się bez akompaniamentu i utrzyman jest w wysokiej tessyturze.

• « poprz.
• nast. »