Przegląd nowości

Muzyczna rehabilitacja Bony Sforzy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 20, listopad 2024 21:26

Reżysera oraz Vincenza de Vivo, autora libretta, do tragikomicznej sceny poszukiwania testamentu Bony zainspirował niewątpliwie analogiczny pomysł z początku Gianniego Schicchi Giacoma Pucciniego, którego warto by może wznowić w związku ze stuleciem śmierci tego twórcy? Mobilna dekoracja, zaprojektowana przez Luigiego Scoglio, złożona z przesuwających się zasłon i elementów opuszczanych z nadscenia, pozwala dynamicznie prowadzić akcję, niekiedy w oczu i uszu mgnieniach przechodzącą pomiędzy scenami rozgrywanymi w różnych płaszczyznach czasowych.

Wspomniana scena opuszczenia Polski zyskuje spektakularny wyraz za sprawą  skrzyń przez cały czas rozmieszczonych po bokach i niczym fuzja czekających na swój moment, a także wnoszonych i opuszczanych ze sznurowni, przy jednoczesnym złorzeczeniu czarno odzianych postaci, nie tyle realnych, ile fantastycznych, mogących kojarzyć się z żądnymi zemsty furiami.

Splendoru całości przydają stanowiące wartość samą dla siebie stylowe kostiumy Małgorzaty Słoniowskiej. Jedynie pewne zdziwienie budzić mogą "kokoszniki" na głowach polskich dam dworu, czyżby że względu na stereotypowe wyobrażenie Wschodu? Jak już wspomniałem,  kluczowym pomysłem fabularnym jest rozdzielenie tytułowej postaci na trzy wykonawczynie. Miłym zaskoczeniem był dla mnie występ Karin Wiktor-Kałuckiej w roli starej Bony. Wcześniej artystka wykonywała partie drugoplanowe i nie spodziewałem się, że posiada tak znakomite warunki wokalne. Dobrze ustawiony głos, wyrównany emisyjnie, sprawia, że ani przez moment w jej śpiewie nie słyszy się w ogóle wysiłku, co pozwala skupić się na wymogach interpretacyjnych. 

• « poprz.
• nast. »