Przegląd nowości

„Wanda” scenicznie oswojona: dwie obsady, dwie opery

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 18, kwiecień 2023 10:19

Okazało się wszakże, iż nie wstępuje się dwukrotnie do tej samej Wisły, w której toni u Norwida bynajmniej nie tonie tytułowa bohaterka, lecz, niczym Wagnerowska Brunhilda, rzuca się na płonący stos, a lud wzywa wody tej rzeki by pośpieszyły jej na ratunek, na podobieństwo gaszącego go Renu w Zmierzchu bogów. Rzecz jasna literacka Wanda powstała dużo wcześniej od Wagnerowskiej Tetralogii, ale jej operową wersję połączył z tamtą odtwórca roli Grodnego Tomasz Konieczny, artysta specjalizujący się w wykonawstwie dzieł niemieckiego kompozytora.

Podczas obecnej premiery miałem nieodparte wrażenie obcowania z innym dziełem niż za pierwszym razem. Wtedy partytura wydała mi się o wiele bardziej radykalna pod względem zastosowanych technik kompozytorskich oraz środków wyrazu. W partiach wokalnych dominuje czynnik recytatywowy, poza nielicznymi ustępami swobodniej ukształtowanymi na wzór na krótko wyodrębniających się numerów muzycznych (utrzymane w rytmie krakowiaka arioso Panny „Żeby można konia ze skrzydłami”, aria Rytygera „Hej, ojce, co tam siedzicie w Walhali” o budowie ABA i jego dwuśpiew z Wandą „Powiadam tobie, nie ścigaj mię, panie!”).

Partia tej ostatniej napisana jest w niskiej tessyturze, ale pojawiające się wysokie tony i duże przeskoki interwałowe sprawiają konieczność obsadzenia mezzosopranu, a nie altu. Dzieląca imię z odtwarzaną bohaterką Wanda Franek zdawała się jeszcze nie do końca pewnie czuć w tej roli, co zapewne nastąpi wraz z kolejnymi przedstawieniami. Z kolei partia Rytygera wydaje się nie w pełni odpowiadać śpiewaczemu emploi Andrzeja Lamperta, którego ostatnio podziwiałem jako Romea w operze Gounoda, albo jeszcze artysta musi popracować nad jej ułożeniem w głosie. 

• « poprz.
• nast. »