Ceremoniał z okazji Święta Niepodległości

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, listopad 2025 06:41

Pietras Sławomir

Przy każdej okazji należy o tym mówić, aby nie było wątpliwości, że obserwowanie różnych zjawisk transmitowanych przez telewizję, pozwala poznać wiele detali, szczegółów i istoty obrazów transmitowanych do naszej świadomości. Tak dzieje się corocznie, gdy mamy do czynienia z capstrzykami, paradami, przeglądami, lub obrzędami związanymi z obchodami Święta Niepodległości.

Myślę tu o tym wszystkim, co odbywa się w listopadowe święto na Placu Józefa Piłsudskiego w Warszawie, gdzie gromadzą się oddziały wojskowe, przybywają najważniejsze postacie polskiej polityki, wygłaszane są rocznicowe przemówienia w obecności zgromadzonego tłumu warszawiaków, ale nie tylko, składane są olbrzymie biało-czerwone wieńce na Grobie Nieznanego Żołnierza, a potem następuje defilada przy marszowym akompaniamencie orkiestry wojskowej, złożonej z kilkudziesięciu doborowych muzyków grających na instrumentach dętych.

W tym roku ceremoniał ten wypadł szczególnie imponująco. Próbuję ustalić jego elementy, którymi zawiadywał Marcin Kujawa w roli dowódcy Uroczystości. Chciałbym podejść do wizualnego i przestrzennego aspektu tej imprezy tak, jak ocenia się poczynania reżyserskie i choreograficzne w spektaklach teatralnych. Tylko, że w paradzie wojskowej i towarzyszących ich obrzędach mamy do czynienia z wielokrotną ilością wykonawców, defiladowym rytmem marszowym podobnym do scenicznych kroków baletowych, takimi środkami inscenizacyjnymi, jak przegląd wojsk, meldunki, musztra, czy mimika twarzy zwracanej w określonym kierunku na komendę. Dużą rolę odgrywa tu tempo działań scenariuszowych z dbałością, aby nie było przerw, dziur czasowych, lub jakiegokolwiek zakłócenia przebiegu Uroczystości.

Całościowemu obrazowi szczególnie przemyślanych zadań towarzyszyła muzyka wykonywana na stojąco lub w marszu przez starannie wyselekcjonowanych muzyków wojskowej orkiestry, grających świetnie zestawiony repertuar marszowy w warunkach dalekich od pulpitów filharmonicznych, czy kanałów orkiestrowych w operze. Tym razem zaryzykowano wykonanie w ramach ceremonii z okazji Święta Niepodległości, niezbyt długą, ale niestety nudną Kantatę na Ustanowienie Niepodległości Adama Sołtysa, lwowskiego kompozytora, który żył i działał w tym mieście aż do roku 1968. Utwór ten znacznie przewyższał poziomem wykonania samą urodę tej muzyki, ale stosownie harmonizował z nastrojem uroczystości. Dyrygował kapelmistrz Mariusz Żelazek, a oprawą konferansjerską zajęła się z pozytywnym skutkiem Joanna Dzieniszewska. 

• « poprz.
• nast. »