Polsko-Chiński sojusz fortepianowy

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 10, listopad 2025 06:20

Pietras Sławomir

W chwili, gdy zabieram się do przedstawienia refleksji związanych z zakończonym właśnie XIX Konkursem Chopinowskim uświadomiłem sobie, że mija dokładnie 50 lat od dnia, kiedy jego zwycięzcą został – podczas IX edycji – Krystian Zimerman.

Było to dokładnie 29 października 1975 roku „W momencie ogłoszenia werdyktu jury… tłum melomanów w jednej chwili sforsował zamknięte drzwi wahadłowe i zaczął podrzucać do góry zwycięzcę”… pisała rozentuzjazmowana prasa. Krystian miał wtedy zaledwie 18 lat, ale już od szóstego roku życia kształcił się w grze na fortepianie u prof. Andrzeja Jasińskiego i poza Grand Prix oraz Złotym Medalem, nagrodzony został za najlepsze wykonanie mazurków, poloneza i sonaty oraz otrzymał nagrodę główną (60.000 zł.), a poza tym trzy prywatne fundowane nagrody pieniężne na sumę 55.000 zł. Niezależnie od siedmiu nagród na łączną kwotę 21 tysięcy dolarów USA, o czym z podziwem i uznaniem pisał Jerzy Waldorff.

Od tego momentu potoczyła się wręcz fantastyczna kariera tego „białego anioła, który gra Chopina”, o czym czytaliśmy między innymi w prasie włoskiej. Była to kariera mądra, oszczędna w ilości wykonań, wybredna w przyjmowaniu propozycji z całego świata, poparta mistrzostwem interpretacji, odkrywczością repertuaru i niezmiennie zachwycająca publiczność.

Od pewnego czasu nie spotykamy go w Polsce. Nie teraz pora i miejsce, aby roztrząsać tego przyczyny. Ale nie powinniśmy nigdy przestawać brać poważnie, co o nas mówi to nasze dobro narodowe, po Chopinie najlepsza legitymacja polskiej pianistyki przed światem. Nie powinniśmy również ustawać w działaniach, aby Krystian Zimerman znowu zaczął pojawiać się wśród nas w swej Ojczyźnie honorowany, respektowany, zachęcany, a nie obrażany przez byle jakich pismaków.

A jeśli chodzi o zakończony właśnie Konkurs Chopinowski, to przy jego wręcz niebotycznym poziomie wirtuozowskim, wyśrubowanym głównie dzięki wieloosobowej ekipie chińskiej, snują się następujące refleksje: 

1. Ciągle nie rozwiązany jest problem jurorów, których studenci lub wychowankowie biorą udział w konkursie. Wprawdzie sędziowie ci nie punktują swych pupili, ale mogą przecież zaniżać punktację konkurentów. Poza tym praktyka ta budzi różnorakie podejrzenia i niedomówienia.

• « poprz.
• nast. »